พบกับเหล่าศิษย์ยอดเขียวหมึก ซวีฉางโชวให้กำลังใจพวกเขาสักพัก แล้วนำอาวุธเทียมที่ได้มาจากตระกูลไท่ซู่มาแจกจ่ายให้ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ดี ทุกคนต่างซาบซึ้งในบุญคุณ
ซวีฉางโชวโบกมือ ให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
เรื่องราวของยอดเขียวหมึกในตอนนี้เข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่ต้องให้ซวีฉางโชวเป็นห่วงมากนัก เรื่องสำคัญที่สุดของเขาตอนนี้ คือการตามหาวิญญาณแห่งพฤกษา
"พี่ฉางโชว เปิดประตูหน่อย ข้าเองหลิงเอ๋อร์"
ยามค่ำคืน หลี่หลิงเอ๋อร์มาเยือน
ย้อนไปเจ็ดปีก่อน หลี่หลิงเอ๋อร์ทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐานไปแล้ว
หลี่หลิงเอ๋อร์ในตอนนี้ กลายเป็นสาวใหญ่วัยยี่สิบกว่าปี รูปร่างสูงเพรียวได้สัดส่วน หน้าตางดงามดุจดอกไม้
นางเติบโตขึ้นมากกว่าแต่ก่อนมาก ไม่ได้พึ่งพาซวีฉางโชวเหมือนตอนเด็กอีกแล้ว ทว่าในใจนาง ยังคงถือว่าซวีฉางโชวเป็นคนสนิทที่สุด เพียงแต่มาหาน้อยลงเท่านั้น
สองสามปีได้มาสักครั้งก็ถือว่าดีแล้ว
ไม่ใช่ว่าหลี่หลิงเอ๋อร์ไม่อยากมา แต่นางโตขึ้นแล้ว เข้าใจเรื่องราวหลายอย่างมากขึ้น
นางรู้ดีว่าอาจารย์ของตนไม่ชอบหน้าซวีฉางโชว ดังนั้น ต่อหน้าอาจารย์ นางจึงต้องแสดงท่าทีห่างเหินกับซวีฉางโชว
ยิ่งนางเข้าใกล้ซวีฉางโชวมากเท่าไร อาจารย์ของนางก็ยิ่งเกลียดชังซวีฉางโชวมากขึ้นเท่านั้น เช่นนี้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตัวนางหรือซวีฉางโชว ล้วนไม่มีผลดีทั้งคู่
ดังนั้น ตลอดหลายปีมานี้ นางจึงพยายามข่มใจตัวเองให้มาพบซวีฉางโชวน้อยลง
"ฮ่าฮ่าฮ่า หลิงเอ๋อร์มาแล้วรึ เข้ามาเร็ว เข้ามาเร็ว"
ประตูบ้านเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ ซวีฉางโชวยิ้มออกมาต้อนรับ
"พี่ฉางโชว เจ้าสบายดีหรือไม่"
หลี่หลิงเอ๋อร์ยิ้มเดินเข้ามา เกาะแขนซวีฉางโชวอย่างสนิทสนม
ซวีฉางโชวพยักหน้าเบา ๆ "ข้าสบายดี เอ๊ะ เจ้าหลอมรวมหยดน้ำปราณสร้างฐานหยดที่สองได้แล้วหรือ"
มองหลี่หลิงเอ๋อร์หนึ่งที ซวีฉางโชวพบว่าปราณของนางเข้มข้นขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด