ซวีฉางโชวปากบอกว่าจะขอพิจารณาดูก่อน แต่ในใจกลับกำลังคิดหาทางปฏิเสธนางอยู่
เขาไม่อยากเป็นคู่เต๋ากับเจียงโหรวเลย เพราะเจียงโหรวต้องเฝ้ารักษาแกนกลางของอาถรรพ์ จึงไม่มีวันออกจากทางเดินปีศาจเซียนไปได้ตลอดชีวิต ส่วนซวีฉางโชวไม่อยากติดอยู่ในทางเดินปีศาจเซียนตลอดไปเช่นกัน
แต่หากปฏิเสธเจียงโหรวตรง ๆ ซวีฉางโชวก็รู้สึกว่าใจร้ายเกินไป เพราะตระกูลเจียงเคยทำคุณประโยชน์อันใหญ่หลวงให้แก่วงการบำเพ็ญเซียนแห่งบูรพา
ยิ่งไปกว่านั้น หากพูดถึงความงาม เจียงโหรวก็ถือเป็นหญิงงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา
เพียงแค่พูดถึงรูปโฉม ซวีฉางโชวก็ไม่ได้รังเกียจที่จะมีคู่เต๋าที่งดงามเช่นนี้เลย
"ขอสหายได้โปรดเห็นแก่ข้าเถิด"
เจียงโหรวเอ่ยขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงจริงใจอย่างยิ่ง
ซวีฉางโชวนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า "เต๋าสหายเจียง ข้าต้องขออภัยจริง ๆ ข้ายังมีภาระผูกพันมากมายอยู่ภายนอก ไม่อาจอยู่ในทางเดินปีศาจเซียนได้ ขออภัยที่ไม่อาจเป็นคู่เต๋าของท่าน"
"นี่... เต๋าสหายซวี เหตุใดจึง..."
เจียงโหรวพูดพลางน้ำตาคลอเบ้าราวจะร้องไห้ หยดน้ำตาไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว
หยดน้ำตาเม็ดโตเปียกชุ่มปกเสื้อ ราวกับหญิงสะใภ้ที่ต้องทนรับความอัดอั้นตันใจ
"เหอะ ๆ!"
ซวีฉางโชวอดสงสารไม่ได้ รีบยิ้มแก้เก้อกล่าวว่า "เต๋าสหายเจียง ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย อย่างนี้แล้วกัน ข้าขอรับปากว่าจะช่วยหาคู่เต๋าที่ดีกว่าข้าให้ท่าน คราวนี้พวกเรามากันร้อยคน ล้วนเป็นอัจฉริยะจากสำนักเซียนใหญ่น้อยต่าง ๆ ผู้ที่มีระดับบำเพ็ญสูงกว่าข้า รูปโฉมงดงามกว่าข้า มีอยู่มากมายนับไม่ถ้วน"
เจียงโหรวยิ้มอย่างขมขื่น "เต๋าสหายซวี ท่านดูแคลนข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"