"ศิษย์พี่เยี่ย เชิญนั่งพักก่อนเถิด!"
ซวีฉางโชวเชิญเยี่ยซานหูให้นั่ง แต่นางกลับส่ายหน้า พลางกล่าว "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ข้ายืนอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว ท่านอาจารย์ซวีนั่งเถิด"
ซวีฉางโชวมองเยี่ยซานหู แล้วถอนหายใจเบา ๆ ในใจ
เยี่ยซานหูเวลาอยู่ต่อหน้าเขา ก็ไม่มีความรู้สึกแบบเดิมอีกแล้ว มีแต่ความเกรงใจและความห่างเหินเพิ่มขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เวลาเยี่ยซานหูมาที่นี่ ก็เหมือนมาบ้านตัวเอง นั่งเมื่อไหร่ก็ได้ จะไปเมื่อไหร่ก็ไป เคยนอนบนเตียงเขาด้วยซ้ำ
หากเยี่ยซานหูไม่สามารถสร้างฐานได้ เกรงว่าชาตินี้ พวกเขาคงได้เป็นเพียงคนคุ้นหน้าที่ห่างเหินกันเท่านั้น
"ศิษย์พี่เยี่ย เชิญดื่มชา" ซวีฉางโชวรินชาถ้วยหนึ่ง เยี่ยซานหูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับไปถือไว้ในมือ
จากนั้นจึงกล่าว "ท่านอาจารย์ซวี ต่อไปเรียกชื่อข้าเถิด ท่านเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานในตอนนี้ ไม่ว่าจะยังไง คำว่าศิษย์พี่นี่ ข้าไม่คู่ควร"
"ก็ได้ ข้าเรียกเจ้าว่าซานหูก่อนก็แล้วกัน!"
"อื้ม!"
"ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
"ก็ดี"
"หากมีอะไรให้ข้าช่วย ก็พูดออกมาได้ตรง ๆ"
"ไม่ต้อง ข้าดีมาก"
"ซานหู"
"หืม?"
"คือว่า..."
"ท่านอาจารย์ซวี คงอยากพูดเรื่องที่พวกเราจะเป็นคู่ชีวิตกันสินะ ตอนแรกพวกเราก็ตกลงกันไว้แล้ว ไม่ว่าฝ่ายไหนจะสร้างฐานสำเร็จ ข้อตกลงของเราก็เป็นอันโมฆะ ท่านวางใจได้ ข้าจะไม่รั้งรอแน่นอน ตอนนี้ท่านเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ระหว่างพวกเรา เป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" พูดจบประโยคนี้ เยี่ยซานหูก้มหน้าลง
ซวีฉางโชวเงียบไปด้วยเช่นกัน