มองซูเมี่ยวเมี่ยวที่ค่อย ๆ รุกเข้ามาใกล้ ซวีฉางโชวตั้งตัวเป็นเชิงรับราวกับเผชิญศึกใหญ่
"สหายซู เจ้ามั่นใจนักหรือว่าจะเอาชนะข้าได้?"
ซวีฉางโชวพูดพลางแอบกำยันต์หลายใบไว้ในมือ และใช้ยันต์โล่ดินแข็งหนึ่งใบทันที
ยันต์โล่ดินแข็งนี้วาดขึ้นจากขนของหมาป่าหนังเหลือง สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของนักบำเพ็ญขั้นฝึกปราณชั้นสิบสองได้
จากนั้น ซวีฉางโชวมือซ้ายถือยันต์สลายภาพลวงตา มือขวาถือยันต์ทองคำแหลมคม เตรียมพร้อมรับมือศัตรูได้ทุกเมื่อ
ซูเมี่ยวเมี่ยวเหลือบมองยันต์วิญญาณในมือเขาอย่างดูแคลน แล้วยังคงเดินตรงเข้าหาเขาทีละก้าว
"สหายซู เจ้าเข้ามาใกล้กว่านี้ อย่าตำหนิว่าข้าไม่มีมารยาท" ซวีฉางโชวถอยหลังหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
"อิอิอิ!"
ซูเมี่ยวเมี่ยวหัวเราค่อย ๆ สายตายิ่งเย้ายวนขึ้น: "สหายหวัง หนูน้อยเพียงอยากหาความสำราญกับสหายเท่านั้น สหายไม่ต้องตกใจไปหรอก"
บัดซบ!
ยันต์ทองคำแหลมคม จงออก!
เห็นซูเมี่ยวเมี่ยวอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม ซวีฉางโชวพลันลงมือ ใช้ยันต์ทองคำแหลมคม ยกมือยิงกระบี่ปราณออกไปหนึ่งสาย
แววตาของซูเมี่ยวเมี่ยวฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับหวาดกลัว
เพียงเห็นแขนเสื้อเมฆของนางพลันกางออก มือเรียวบางโยนโล่ไม้เล็กขนาดเท่าฝ่ามือออกมา
โล่ไม้เล็กยืดยาวตามสายลม กลายเป็นขนาดเท่าถังน้ำในพริบตา และกั้นอยู่ข้างหน้าซูเมี่ยวเมี่ยว
ตุบ!
กระบี่ปราณสีทองพุ่งชนเข้ากับโล่ไม้ของซูเมี่ยวเมี่ยว เสียงดังกังวานราวกับชนเข้ากับไม้เนื้อแข็ง
กระบี่ปราณสีทองสลายไปในทันที ส่วนโล่ไม้เล็กของซูเมี่ยวเมี่ยว กลับไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย