"ศิษย์น้องสวี บอกข่าวดีแก่เจ้าหน่อย"
"ข่าวดีอะไรหรือ?"
"เจ้าเดาดูสิ!"
นางเยี่ยซานหูยิ้มอย่างลึกลับ
เอ่อ...
ซวีฉางโชวยิ้มแห้ง: เจ้าคิดว่าข้าจะเดาหรือไม่?
"ศิษย์พี่เยี่ย ผู้ใดจะเดาได้เล่า ท่านบอกข้าเถิด"
นางเยี่ยซานหูตบถุงเก็บของ คว้าขวดหยกใส่ยาออกมาส่งให้ซวีฉางโชว
"นี่มัน...ยาจวี้ชี่"
ซวีฉางโชวเปิดขวดดู ข้างในมียาจวี้ชี่ธรรมดาสิบเม็ด คุณภาพยาใช้ได้ พอ ๆ กับที่สำนักขาย แต่ด้อยกว่ายาจวี้ชี่ที่นางเยี่ยซานหูมักให้เขาอยู่หน่อย
"ศิษย์พี่เยี่ย ยาจวี้ชี่มีอะไรน่าดูเล่า?"
"นี่ไม่ใช่ยาจวี้ชี่ธรรมดา"
"ผิดแปลกตรงไหน?"
"นี่คือยาจวี้ชี่ที่ข้ากลั่นขึ้นเอง" นางเยี่ยซานหูยิ้มอย่างภาคภูมิ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโอหัง
ซวีฉางโชวอดประหลาดใจไม่ได้: "ศิษย์พี่เยี่ย ความหมายของท่านคือ ท่านกลั่นยาเป็นแล้ว?"
"ถูกต้อง! ข้ากลั่นยาเป็นแล้ว ข้ากลายเป็นปรมาจารย์กลั่นยาแล้ว" นางเยี่ยซานหูเอ่ยอย่างองอาจ
"ยินดีด้วย ยินดีกับศิษย์พี่เยี่ยที่ได้เป็นปรมาจารย์กลั่นยา"
ซวีฉางโชวยิ้มประสานมือ แอบดีใจกับนางเยี่ยซานหู
ดูท่า นี่คงเป็นข่าวดีของนางเยี่ยซานหู
"ศิษย์พี่เยี่ย วิชากลั่นยาของท่านอยู่ในระดับใด กลั่นยาสร้างฐานได้หรือไม่?" ซวีฉางโชวถามอย่างใคร่รู้
"ตอนนี้ยังไม่ได้! แต่ว่า..."
นางเยี่ยซานหูเอ่ยอย่างท้อแท้: "ยาสร้างฐานเป็นยาโอสถขั้นสอง ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณ ต้องการกลั่นยาโอสถขั้นสอง ระดับพลังต้องถึงขั้นฝึกปราณชั้นสิบสองเท่านั้น"