"ศิษย์พี่เยี่ย ท่านควบคุมเรือเหาะเถิด"
ซวีฉางโชวส่งมอบสิทธิ์ควบคุมเรือเหาะให้แก่เยี่ยซานหู เพื่อให้นางมีสมาธิควบคุมเรือเหาะอย่างเต็มที่
ส่วนเขาเองก็วิ่งไปที่ท้ายเรือ คอยจับตาดูวิญญาณเร่ร่อนที่ไล่ตามมาอย่างใกล้ชิด
เบื้องหน้า ดูเหมือนจะถึงจุดหมายในไม่ช้าแล้ว ทางเดินแคบลงมากขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วของเรือเหาะก็ช้าลงอย่างกะทันหัน
วิญญาณเร่ร่อนนับพันนับหมื่นพุ่งทะยานเข้ามาอย่างล้นหลาม
มีวิญญาณเร่ร่อนที่วิ่งเร็วหลายตนกระโดดขึ้นมาบนเรือเหาะโดยตรง
"สายฟ้าฝ่ามือ!"
ซวีฉางโชวใช้มือเดียวผนึกอาคม แสงสายฟ้าสายหนึ่งพลุ่งออกจากกลางฝ่ามือ ยิงทะยานออกไป
ปุ๊ก ปุ๊ก ปุ๊ก!
แสงสายฟ้าสายหนึ่งพุ่งออกไป วิญญาณเร่ร่อนสี่ห้าตนดับสูญทันที ในเวลาเดียวกัน วิญญาณเร่ร่อนที่ขึ้นมาบนเรือเหาะเหล่านั้น ดูเหมือนบางตนจะถูกสะเทือนขวัญ จ้องมองซวีฉางโชวด้วยความหวาดกลัว
ที่แท้วิญญาณเร่ร่อนก็กลัวสายฟ้า!
ซวีฉางโชวพยักหน้าในใจ วิญญาณเร่ร่อนเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด กลัวแสง กลัวไฟ
ในสายฟ้านั้น ทั้งมีแสง ทั้งมีไฟ และสายฟ้ายังมีพลังข่มขวัญอันน่าสะพรึงกลัวที่แสงและไฟไม่มี
ดังนั้น วิญญาณเร่ร่อนจึงยิ่งหวาดกลัวสายฟ้า
ตูม ตูม ตูม!
จากนั้น ซวีฉางโชวก็เหวี่ยงสายฟ้าฝ่ามือออกไปหลายดอกอย่างง่ายดาย สังหารวิญญาณเร่ร่อนที่ขึ้นมาบนเรือจนหมดสิ้น
เมื่อสายฟ้ามีพลังทำลายต่อวิญญาณเร่ร่อนมากกว่า เช่นนั้นก็ใช้สายฟ้าโจมตีวิญญาณเร่ร่อน
สำหรับเขาแล้ว คาถาลูกไฟและสายฟ้าฝ่ามือล้วนเป็นวิชาพื้นฐาน พลังที่ใช้ไม่มากนัก ย่อมใช้วิชาที่สะดวกกว่าตามธรรมชาติ
ตูม ตูม ตูม!
ซวีฉางโชวออกมืออย่างรวดเร็ว วิญญาณเร่ร่อนถูกสังหารอย่างต่อเนื่อง ความเร็วในการสังหารวิญญาณเร่ร่อนของเขาจู่ๆ ก็เร็วขึ้นมาก