"อะไรกัน? ถูกฆ่าอีกแล้วหรือ? ใคร?"
"คือหวังเหิงคนเฝ้าประตูเจ้าค่ะ"
"อะไรนะ หวังเหิงก็ถูกฆ่าอีก ช่างโหดร้าย มารร้ายนั่นกลับมาอีกแล้ว"
"มารร้ายที่ชั่วช้า"
"น่ากลัวยิ่งนัก"
ทั้งตระกูลไท่ซูต่างพรั่นพรึงไปทั่ว ผู้คุ้มกันในจวนพากันวิ่งออกมาดู ไท่ซูเสี่ยวเหยาก็มาด้วยเช่นกัน
เมื่อเห็นสภาพศพของหวังเหิง สีหน้าของทุกคนยิ่งดูแย่ลงเป็นทวีคูณ
สายตาของไท่ซูเสี่ยวเหยาจับจ้องไปที่ซวีฉางโชว พลางพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ: "ผู้อาวุโสซวี ท่านเห็นมารร้ายนั่นหรือไม่?"
"เห็นแล้ว" ซวีฉางโชวพยักหน้า
ไท่ซูเสี่ยวเหยาถามต่อ: "มารร้ายนั่นรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร?"
ซวีฉางโชวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าว: "ดูเหมือนจะเป็นคน แต่ฟ้ามืดเกินไป มองไม่ชัดว่าเป็นเช่นไร"
ถึงแม้เขาจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของซวีฉางโชวกลับรู้ดี เงาดำเมื่อครู่นี้ไม่ใช่คนอย่างแน่นอน
พลังในการกระโดดที่ยอดเยี่ยมเพียงนั้น ผู้ฝึกตนขั้นสร้างฐานคนใดก็ไม่มีทางทำได้
หากเป็นคน กำลังกายเนื้อต้องเทียบได้กับผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองเป็นอย่างน้อย แต่หากเป็นผู้ฝึกตนขั้นแก่นทอง ก็คงไม่ลงมือทำเรื่องเช่นนี้ ผู้ฝึกตนขั้นแก่นทองบินเหินฟ้าได้ ไม่จำเป็นต้องกระโดดหนีไปเช่นนั้น
ซวีฉางโชวคิดว่า เงาดำนั้นน่าจะเป็นปีศาจฝึกตนที่มีร่างเป็นมนุษย์
หรือไม่ก็เป็นศพของผู้ฝึกตนเซียน
ความเป็นไปได้ที่จะเป็นปีศาจฝึกตนมีน้อย ไม่เคยได้ยินว่าปีศาจฝึกตนชนิดใดมีรูปร่างเหมือนมนุษย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปีศาจฝึกตนที่ชื่นชอบควักหัวใจมนุษย์
ความเป็นไปได้ที่จะเป็นศพของผู้ฝึกตนนั้นมีมากกว่า และในชาตินั้นเขาผู้นี้คงมีกำลังวรยุทธ์แข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้ฝึกตนขั้นแก่นทอง