ครืน~ครืน~ครืน~
ผนังถ้ำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก้อนหินรูปร่างคน ก้าวออกมาจากกำแพงหินแข็งแกร่ง
ก้อนหินรูปร่างคนนี้มีเพียงปาก ไม่มีอวัยวะอื่น ไม่มีนิ้วมือหรือนิ้วเท้า
ราวกับมนุษย์ผู้หนึ่ง ที่ทั่วร่างปกคลุมไปด้วยลาวาที่แข็งตัว
"ไม่ดี มันคือหินอสูร!"
เมื่อเห็นรูปร่างของมันได้ชัด ซวีฉางโชวก็ร้องอุทานด้วยความตกใจ
"บ้าจริง! ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้ ไปเจอหินอสูรเข้าได้ยังไง!" ฮูจิ่วเหนียงก็ตกใจยิ่งนัก
หินอสูร
พูดตามตรงแล้ว ไม่นับว่าเป็นสัตว์วิญญาณ
แท้จริงแล้วมันคือร่างวิญญาณชนิดหนึ่ง หรือไม่ก็วิญญาณชั่วร้ายที่กำลังจะสลายไป
ด้วยเหตุบางประการ มันเผลอกินแก่นหินเข้าไปจึงเกิดปัญญา เมื่อเกิดปัญญาแล้ว มันก็ดูดกินแก่นในหินเรื่อยไป ผิวกายจึงก่อตัวเป็นเปลือกหินขึ้นมา
นี่คือหินอสูร
หินอสูรตัวนี้ดูจากพลังแล้ว เป็นเพียงสัตว์วิญญาณขั้นหนึ่งเท่านั้น
อย่าดูถูกว่ามันเป็นเพียงขั้นหนึ่ง มันจัดการได้ยากยิ่ง เปลือกหินของหินอสูรแข็งแกร่ง ทั้งการป้องกันและการโจมตี ต่างก็ดุดันเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะการป้องกัน ใต้ขั้นสร้างฐานลงไป ไม่มีผู้ใดทำลายการป้องกันของหินอสูรได้อย่างเด็ดขาด
หินอสูรตัวนี้อยู่ที่นี่ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน แปดส่วน มันถูกจูเปียวปราบแล้วผนึกไว้ใต้ผนึกบังตา ใช้มันเฝ้าเซียนสี่หญ้า หากผนึกบังตาถูกทำลาย หินอสูรจะออกมาโจมตีศัตรู
ครั้งก่อนที่ซวีฉางโชวเข้ามา แม้จะไม่ได้แตะต้องผนึกบังตา ก็ไม่ไปรบกวนหินอสูร
ครั้งนี้ ฮูจิ่วเหนียงทำลายผนึกบังตาไป หินอสูรจึงออกมา