หลายวันต่อมา
ซวีฉางโชวกลับมาถึงสำนักเซียนเขียว
หลังจากกลับมาที่สำนัก เขาไม่ได้ไปยอดเขียวหมึกทันที แต่ตรงไปที่ยอดเพลิงแดงด้วยเรือเหาะสาธารณะ
ยอดเพลิงแดง ร้อนกว่าเขียวหมึกอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งยอดเพลิงแดงเป็นหินสีแดงเพลิง และไม่มีหญ้าขึ้นแม้แต่ต้นเดียว
แน่นอนว่า ยอดเพลิงแดงคึกคักกว่าเขียวหมึกมาก
แค่ศิษย์รับใช้ก็มีตั้งพันคน ศิษย์รับใช้ทั้งหมดถูกจัดให้อยู่ในเขตพื้นที่ส่วนกลางแห่งหนึ่ง
สภาพความเป็นอยู่ที่นี่ คล้ายกับยอดจู๋ซิ่ว ศิษย์รับใช้ไม่มีบ้านของตัวเอง สิบคนต่อหนึ่งลานใหญ่ แต่ละคนมีห้องหนึ่งห้อง
เมื่อมาถึงยอดเพลิงแดง ซวีฉางโชวเข้าไปในเขตพื้นที่ส่วนกลางของศิษย์รับใช้
เขาอยากหาผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานแห่งยอดเพลิงแดงเพื่อหลอมพู่กันวิญญาณ แต่ไม่รู้จักใคร จึงอยากหาศิษย์รับใช้คนหนึ่งช่วยแนะนำ
ในคนที่เขารู้จัก มีเพียงซูม่อเท่านั้นที่เป็นศิษย์ของยอดเพลิงแดง
เมื่อมาถึงบริเวณนี้ จะเห็นผู้คนมากมายเดินอย่างรีบเร่ง ใบหน้าของพวกเขาล้วนดูไม่สู้ดีนัก
บางคนหน้าซีดเผือด
บางคนสีหน้าเหี่ยวเฉา
บางคนสายตาเฉยชาไร้ความรู้สึก
บางคนความแค้นพุ่งทะลุฟ้า
ดูได้ว่า ศิษย์รับใช้ของยอดเพลิงแดง ดูเหมือนจะใช้ชีวิตไม่ค่อยราบรื่นนัก
ซวีฉางโชวสุ่มดักคนหนึ่งแล้วถามว่า "ศิษย์พี่ท่านนี้ รู้จักซูม่อหรือไม่?"
"ไม่รู้จัก"
คนที่ถูกดักหันมาพูดอย่างหงุดหงิด ก่อนจะรีบเดินจากไป