หลังจากหวงเทียนหลางจากไป ซวีฉางโชวหลับตานั่งขัดสมาธิ
ที่นั่งถูกแย่งชิงไป ทำให้ซวีฉางโชวรู้สึกโกรธอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็ยอมรับความเป็นจริงได้
ในฐานะศิษย์รับใช้ที่ไร้ซึ่งผู้สนับสนุนเบื้องหลัง ตลอดทางที่เดินมา เจอเรื่องไม่เป็นธรรมมามากมายเหลือเกิน เขาชินชาเสียแล้ว
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างไร้เรื่องราว รุ่งเช้าวันใหม่
แสงอาทิตย์ยามเช้า สาดส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
ซวีฉางโชวยืดเส้นยืดสาย แล้วเดินออกไปข้างนอก มาถึงทะเลสาบลาวาตรงปากทาง เขาคำนับตัวเฟินฮว่ยิงที่กำลังนอนหลับละเมออยู่ในทะเลสาบ แล้วกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ไฟหยวน นิวน้อยไม่อาจหาหน่วยสังหารธาตุไฟที่ท่านต้องการมาได้แล้ว"
วูบ...
ตัวเฟินฮว่ยิงพลิกตัวอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่พอใจอย่างมีอารมณ์งอน มองซวีฉางโชว
มันไม่พูดสักคำ นิ่งจ้องซวีฉางโชวด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว รอคอยให้เขาพูดต่อ
ซวีฉางโชวยักไหล่ ยิ้มขื่น "เรื่องนี้จะโทษนิวน้อยก็ไม่ได้ ข้าไปทางเดินสัตว์อสูรเซียนไม่ได้แล้ว ที่นั่งของข้า ถูกใครบางคนเบียดตกไป"
ฟุ่บ—
รูจมูกทั้งสองข้างของตัวเฟินฮว่ยิง พ่นลำไฟออกมาสองสาย มันโกรธแล้ว
"ใคร?"
ซวีฉางโชวกล่าวอย่างน้อยใจ "ท่านอาจารย์ไฟหยวน ท่านต้องช่วยนิวน้อยตัดสินความให้ด้วย ศิษย์น้องเหล่งเหมย์แย่งที่นั่งของข้าไป แล้วยกให้ศิษย์ตระกูลเหล่งที่ชื่อเลิ่งโม่เฟย ที่น่าโมโหที่สุดคือ เลิ่งโม่เฟยคนนี้ กลับเป็นศิษย์รุ่นห้าใหม่"
"อืม!"
ตัวเฟินฮว่ยิงพยักหน้าเล็กน้อย บอกว่ารู้แล้ว
แค่นั้นเรอะ...
ซวีฉางโชวไม่ค่อยพอใจ นี่ไม่ใช่นิสัยของตัวเฟินฮว่ยิง อสูรที่นิสัยดุเดือดแบบนี้ รู้ว่าที่นั่งของตัวเองถูกแย่งไป ควรจะโกรธมาก แล้วไปสั่งสอนเหล่งเหมย์สักยกจึงจะถูก