"งานอดิเรก..."
จางเจิ้งหยวนครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด: "ไม่เคยได้ยินว่าเขามีงานอดิเรกอะไร เขาเป็นพวกเจ้าชู้ จะมีอะไรได้เล่า... อ้อ ฉันนึกออกแล้ว เขาเจ้าชู้ เจ้าชู้ราวกับเป็นชีวิตจิตใจ หวงเซียนกุ้ยเพียงได้เงินเดือนมาก็ต้องไปที่ศาลาหมื่นบุปผา ใช้จ่ายจนกว่าหินวิญญาณจะหมดถึงจะยอมกลับมา"
"ศาลาหมื่นบุปผา?"
"ใช่แล้ว ที่ศาลาหมื่นบุปผามีนางฟ้าองค์หนึ่งชื่อหงลวี่ ได้ยินว่าหวงเซียนกุ้ยชอบนางฟ้าหงลวี่เป็นพิเศษ"
"เป็นอย่างนั้นหรือ..."
ดวงตาของซวีฉางโชวเป็นประกาย
กิจการโสเภณีในโลกบำเพ็ญเพียร เจริญรุ่งเรืองกว่ายุทธภพสามัญ เสน่ห์หา และมีรูปแบบหลากหลายยิ่งกว่า
ในตลาดวิญญาณผิงหยาง มีถนนสายหนึ่งอยู่ริมนที เรียกว่าตรอกเจียงจือ สตรีผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยใช้ชีวิตเป็น "นางฟ้า" อยู่ในตรอกเจียงจือ
ในวงการบำเพ็ญเพียร หญิงโสเภณีไม่เรียกว่าหญิงโสเภณี เรียกอย่างเพราะพริ้งว่า "นางฟ้า"
ตกค่ำลงเมื่อใด ตรอกเจียงจือก็คราคร่ำไปด้วยเสียงพิณเสียงขับ เรือบุปผาลอยเกลื่อนลำน้ำ
ผู้ที่เหล่านางฟ้าให้บริการ ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรชั้นล่างของสำนักเหล่านั้น เหล่าศิษย์รับใช้นั่นเอง
เหล่าศิษย์รับใช้ของสำนัก ถูกสำนักขูดรีดจนชาชิน หลายคนเลือกที่จะปลงตก
พวกเขาไม่คิดถึงเรื่องภายหลังจากปลดประจำการ ไม่คิดถึงความรุ่งเรืองเสื่อมถอยของตระกูล ไม่คิดถึงลูกหลานเหลนหลาน
ขอเพียงเสพสุขตรงหน้า
ดังนั้น คนส่วนใหญ่จึงทุ่มเงินไปกับการเที่ยวหญิง ทั้งได้ระบาย ทั้งได้สำราญ ใครเล่าจะไม่ทำ?