ซวีฉางโชวเสกน้ำเต้าบินขึ้นมา สามคนกระโดดขึ้นไปบนนั้น ซวีฉางโชวบังคับน้ำเต้าบินโคลงเคลงมุ่งหน้าไปยังประตูสำนัก
หยางจางเจิ้งหยวนมองดาบปีศาจในมือซวีฉางโชวด้วยความอิจฉา กล่าวว่า "ศิษย์น้องซวี อาวุธเทียมชิ้นนี้เจ้าได้มาจากไหน?"
"เอ่อ…"
ซวีฉางโชวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "นี่เป็นของเกรดต่ำ ข้าซื้อด้วยเงินที่ตลาดวิญญาณเซียนหมื่น ถูกกว่าอาวุธเทียมทั่วไป"
นี่หลิงซวงก็อิจฉาไม่แพ้กัน กล่าวว่า "ของเกรดต่ำก็คงไม่ถูกเท่าไรนัก อาวุธเทียมแบบนี้เป็นฝีมือการหลอมของคนสำนักว่านฉุย หากไม่มีหินวิญญาณเจ็ดแปดสิบก้อนก็ซื้อไม่ได้แน่นอน พวกเราซื้อไม่ไหว ยังเป็นศิษย์น้องซวีที่มีความสามารถจริงๆ"
อันที่จริง สำหรับศิษย์ขั้นฝึกปราณแล้ว หินวิญญาณเจ็ดแปดสิบก้อน ใช้เวลาสามห้าปีก็พอจะหามาได้
แต่ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของพวกเขาค่อนข้างสูง หินวิญญาณที่หามาได้จึงไม่พอใช้
เว้นแต่จะรอให้ระดับพลังถึงช่วงสูงสุดขั้นฝึกปราณ ซึ่งเป็นช่วงที่พลังไม่ค่อยสิ้นเปลืองแล้ว ถึงจะเริ่มสะสมหินวิญญาณได้
แต่คนในช่วงนั้นก็ต้องคิดเรื่องการเลี้ยงชีพยามแก่ หรือสะสมทรัพย์ให้รุ่นต่อไป ถึงจะมีเงินก็ไม่กล้าซื้ออาวุธเทียม
อีกส่วนหนึ่งคือคนที่ปล่อยชีวิตไปวันๆ ไม่คิดถึงอนาคต ไม่คิดถึงรุ่นต่อไป คิดแต่กินดื่มเที่ยวเล่น หินวิญญาณของคนพวกนี้ก็หมดไปกับบ่อนการพนันและซ่องโสเภณี ไม่มีทางเก็บเงินได้ และยิ่งไม่มีทางซื้ออาวุธเทียมได้
นี่หลิงซวงและจางเจิ้งหยวน เพิ่งทะลวงขั้นฝึกปราณชั้นสิบสองมาได้ไม่นาน กำลังเริ่มคิดเก็บเงิน จึงซื้ออาวุธเทียมไม่ไหวเช่นกัน