ช่วงเวลาแห่งการรอคอยนั้นช่างยาวนานเสมอ
ในขณะที่คนอื่น ๆ ต่างรอคอยการแบ่งหน้าที่ ซวีฉางโชวกลับไม่ได้คิดอะไรมากมาย เขามุ่งมั่นอยู่กับการบำเพ็ญเพียรเพียงอย่างเดียว
ไม่นาน สามวันก็ผ่านไป
ยังไม่ทันฟ้าสาง เยี่ยซานหูก็ขับกระบี่อัคคีมุ่งหน้าสู่เรือนเล็กของซวีฉางโชว
"ศิษย์พี่ซวี วันนี้เป็นวันแบ่งหน้าที่ เราไปสำนักบำเพ็ญของอาจารย์ลุงหวงกันแต่เช้าเถิด อย่าให้เสียงานสำคัญไปเลย"
เยี่ยซานหูลงมายังลานบ้าน แล้วเอ่ยกับซวีฉางโชวอย่างจริงจัง
ซวีฉางโชวลืมตาขึ้นก้าวออกมา มองดูฟ้าแล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นว่า "ศิษย์น้องเยี่ย นี่มันเช้าเกินไปแล้ว ฟ้ายังไม่สางเลยไม่ใช่หรือ?"
"ไปเถอะ ๆ ไปเถอะ เรื่องแบ่งหน้าที่เป็นเรื่องใหญ่ เราไปรอแต่เช้าดีกว่า อย่าให้พลาดท่าเสียทีเป็นอันขาด"
เยี่ยซานหูดึงชุดนักพรตของซวีฉางโชว ลากพาขึ้นกระบี่เหาะไป
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงสำนักบำเพ็ญของหวงเทียนหลาง
ซวีฉางโชวคิดว่าตนเองมาถึงเร็วพอแล้ว ใครจะรู้ว่าหลี่หลินเฮ่ากับพวกมาถึงเร็วยิ่งกว่า
ประตูสำนักบำเพ็ญของหวงเทียนหลางยังไม่เปิด แต่ทุกคนก็มายืนรออยู่ที่นี่ด้วยสายตาเฝ้าคอยแล้ว
การแบ่งหน้าที่ของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอนาคตของพวกเขาโดยตรง ตามปกติแล้ว เมื่อได้รับมอบหมายหน้าที่ใดไป สิ่งที่พวกเขาต้องทำไปตลอดชีวิตนี้ก็แทบจะถูกกำหนดไว้แล้ว
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงให้ความสำคัญกับการแบ่งหน้าที่ครั้งนี้เป็นอย่างมาก ไม่เช่นนั้นแล้ว ก็คงไม่มาถึงกันแต่เช้าตรู่ขนาดนี้
บนใบหน้าของทุกคน ล้วนมีสีหน้าคาดหวังปรากฏอยู่
ซวีฉางโชวมองไปที่ซุนเต๋อหยาง แล้วรู้สึกประหลาดใจที่พบว่า ในเวลานี้ซุนเต๋อหยางกลับสงบนิ่งผิดปกติ นี่มันเรื่องอะไรกัน?