"ยังแย่งคนได้อีกหรือ?" ซวีฉางโชวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
หลี่เต้าถูยิ้มกล่าว: "ตอนนั้นข้าอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านอาจารย์ลู่ ก็ไม่ได้รับความสนใจเช่นกัน ท่านอาจารย์เหล่งพูดเพียงคำเดียว ท่านอาจารย์ลู่ก็ปล่อยคนไปแล้ว"
"เข้าใจแล้ว"
ซวีฉางโชวครุ่นคิด ตอนที่เขามายอดเขียวหมึกครั้งแรก ยอดเขียวหมึกไม่ได้รับความสำคัญจริงๆ
นับรวมกันสิบแปดปี ยอดเขียวหมึกก็รับศิษย์ใหม่เพียงเขาเพียงคนเดียว
จนกระทั่งเหล่งเหมย์มาเยือนยอดเขียวหมึกครั้งหนึ่ง สถานการณ์ของยอดเขียวหมึกจึงเริ่มเปลี่ยนไป มีศิษย์ใหม่เข้ามาในยอดเขียวหมึกมากขึ้น
ที่ซวีฉางโชวได้เซียนสี่หญ้าก็เพราะหลี่เต้าถูติดตามเหล่งเหมย์
ด้วยเหตุนี้ การเลือกเดินตามคนให้ถูกจึงสำคัญยิ่ง
"เอาล่ะ ศิษย์น้องซวี มีเรื่องจะปรึกษากับเจ้าอยู่เรื่องหนึ่ง"
"ศิษย์พี่ลี่เชิญกล่าวได้"
หลี่เต้าถูพูดตรงประเด็น: "เจ้าอยากรับช่วงต่อยอดเขียวหมึกไหม คุมงานที่ยอดเขียวหมึก"
คุมงานที่ยอดเขียวหมึก?
ซวีฉางโชวได้ยินก็ตะลึงทันที: "ให้ข้าคุมงานที่ยอดเขียวหมึก แล้วศิษย์พี่ลี่ล่ะ?"
หลี่เต้าถูกล่าว: "ข้าอายุสองร้อยกว่าแล้ว ถึงวัยที่ขอยื่นคำร้องปลดเกษียณได้ หากเจ้ายินดีรับช่วงยอดเขียวหมึก ข้าก็จะขอยื่นคำร้องปลดเกษียณ หากเป็นเช่นนั้น ไร้อุบัติเหตุใด กิจธุระในการดูแลยอดเขียวหมึกก็จะตกมาอยู่ที่เจ้า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็ยังประคองไปได้อีกสักระยะ แต่ที่น่าเสียดายคือ หากเป็นเช่นนั้น เมื่อถึงวันปลดเกษียณ อำนาจการบริหารยอดเขียวหมึกก็จะตกไปอยู่ในมือผู้อื่น"