"ศิษย์พี่เยี่ย ท่านถูกอะไรเข้าหรืออย่างไร ไปสุสานเซียนทำไมกัน?" ซวีฉางโชวจ้องเยี่ยซานหูด้วยสายตาประหลาดใจ
เยี่ยซานหูชำเลืองมองเขาอย่างไม่พอใจ พลางเอ่ยว่า "อย่ามองข้าแบบนี้ ข้าไม่ได้ถูกอะไรเข้าหรอก"
ซวีฉางโชวสีหน้ายังไม่เชื่อ "ไม่มีอะไรเข้าหรอกจึงได้ไปสุสานเซียนงั้นหรือ? ท่านนี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ อยากตายก็อย่าลากข้าไปด้วย ข้ายังไม่อยากตาย"
ซวีฉางโชวผู้นี้ ค่อนข้างจะรักชีวิต ตามปกติแล้ว ตราบใดที่ไม่ใช่เพื่อสิ่งที่สำคัญจริง ๆ แล้ว จะไม่เสี่ยงอันตรายเด็ดขาด
"ฟังข้าพูดก่อนสิ"
เยี่ยซานหูเอ่ยอย่างจริงจัง "ที่ข้าบอกว่าจะไปสุสานเซียน แน่นอนว่าไม่ใช่ไปรนหาที่ตาย ข้ารู้อีกด้วยว่ามีสุสานเซียนที่ยังไม่มีใครเข้าไปค้นหาอยู่แห่งหนึ่ง"
ซวีฉางโชวเม้มปาก "อย่าเอ่ยถึงสุสานเซียนเลย ต่อให้เป็นสุสานเทพ ข้าก็ไม่ไป"
"ศิษย์น้องซวี เจ้านี่ช่างขี้ขลาดเสียจริง!" เยี่ยซานหูไม่พอใจ
ซวีฉางโชวโต้กลับ "ศิษย์พี่เยี่ย ข้าไม่ใช่ขี้ขลาด ข้าแค่เสียดายชีวิตตัวเองเท่านั้น"
เยี่ยซานหูดูถูก "ก็ยังเป็นขี้ขลาดนั่นแหละ"
ซวีฉางโชว "มันต่างกัน"
"ต่างกันตรงไหน?"
"ก็ต่างกันยังไงล่ะ ต่อให้เจ้าพูดเพราะแค่ไหน ข้าก็ไม่ไป"
เยี่ยซานหูดึงชายชุดนักพรตของเขาไว้ พลางเอ่ยจริงจัง "ข้ารู้จักทางปลอดภัยเส้นหนึ่ง ที่ตรงไปถึงสุสานเซียนแห่งนั้นได้เลย"
ซวีฉางโชวส่ายหน้า "ไม่ไป ต่อให้เป็นทางปลอดภัยแค่ไหน ก็ยังเป็นสุสานเซียนอยู่ดี"
เยี่ยซานหูเอ่ยต่อ "สุสานเซียนที่ข้าพูดถึงนี้ เป็นสำนักบำเพ็ญของผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองสมัยโบราณ ในนั้นต้องมีสมบัติแน่นอน"
คำพูดนี้ทำให้ซวีฉางโชวเริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็ยังคงส่ายหน้า "ขออภัย ข้าไม่อยากไปจริง ๆ"