ฮูจิ่วเหนียงก็เริ่มสนใจขึ้นมาเช่นกัน
เอ่ยถามอย่างร้อนใจว่า "ศิษย์พี่เล้ง รีบบอกเถิดว่าดอกเลือดบานอยู่บนยอดเขาใด อยู่ในมือผู้ใด?"
"พวกเจ้าลองทายดูสิ?"
เล้งมู่หยางไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่ยิ้มอย่างลึกลับ กั๊กไว้เป็นปริศนา
ซวีฉางโชวครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า "ข้าว่า ควรจะอยู่ที่ยอดไท่อี๋"
เล้งมู่หยางประหลาดใจ "เจ้าคิดเช่นนั้นได้อย่างไร?"
ฮูจิ่วเหนียงถาม "อยู่ที่ยอดไท่อี๋จริงหรือ?"
"ถูกต้อง!"
เล้งมู่หยางพยักหน้า "อยู่ที่ยอดไท่อี๋จริง ๆ"
เป็นดังที่คาด
ซวีฉางโชวพยักหน้ารับในใจ
ตรงกับที่เขาคาดไว้ ครั้งก่อน เขาเคยคาดเดาว่า ยอดไท่อี๋ที่ยกสิทธิ์การดูแลเซียนสี่หญ้าให้แก่ยอดตานเซีย ย่อมต้องมีผลหลงอิงหรือดอกเลือดบานเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน
คิดไม่ผิดจริง ๆ
"ศิษย์พี่เล้ง ท่านรู้หรือไม่ว่าดอกเลือดบานอยู่ในมือผู้ใด?"
ฮูจิ่วเหนียงเอ่ยถามอย่างเร่งรีบ สายตาของซวีฉางโชวก็ทอดไปที่เล้งมู่หยางในยามนี้เช่นกัน
เล้งมู่หยางส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด "ไม่รู้"
ทั้งสองได้ยินดังนั้นก็สบตากัน ต่างรู้สึกผิดหวังบ้าง
ถามกันอยู่นาน ที่สุดก็ไม่ได้ที่มาของยาทั้งสามชนิดแม้แต่ชนิดเดียว รู้เพียงว่าดอกเลือดบานอยู่ที่ยอดไท่อี๋
เล้งมู่หยางมองทั้งสองคน น้ำเสียงพลันเย็นลง "ดอกเลือดบานอยู่ที่ยอดไท่อี๋ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าอยู่ในมือผู้ใด แต่ย่อมอยู่ในมือของผู้มีอำนาจล้นฟ้าคนใดคนหนึ่ง ขอเตือนพวกเจ้าสักคำ อย่าได้คิดหมายตาใฝ่หาดอกเลือดบานเป็นอันขาด มิฉะนั้น ต่อให้ตายก็ยังไม่รู้ว่าตายเพราะเหตุใด"
ซวีฉางโชวยกมือขึ้นโบกปฏิเสธ "หามิได้ ๆ พวกเราแค่อยากรู้เท่านั้น ถามเล่น ๆ ไปอย่างนั้นเอง"