"ศิษย์น้องสวี ข้าขอไปก่อน เจ้าจงดูแลตนเองด้วยเถิด"
หลี่หลินเฮ่าตบไหล่ซวีฉางโชว แล้วเอ่ยด้วยความจนใจ ก่อนจากไป
"ข้าล่วงเกินผู้ใดกันแน่?"
ซวีฉางโชวใบหน้าครีมเคร่ง ครุ่นคิดอยู่บนเตียง เวลานี้หมดอารมณ์จะบำเพ็ญเพียร
ผู้ใดกันที่ไม่มีอะไรทำ คอยขัดขวางมิให้เขาหาพิงพำนัก
หรือมิว่า หลี่หลินเฮ่ามิได้ช่วยเหลือจริง ดั่งใจให้เขาขายหน้าไปวันๆ
มิได้ หลี่หลินเฮ่ามิใช่คนเช่นนั้น ทั้งมิได้ว่างนัก
เช่นนั้นจะเป็นผู้ใด?
หรือจะเป็นนาง... เหล่งเหมย์
ในความคิดของซวีฉางโชว ปรากฏใบหน้าเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขึ้นมาในพริบตา เหงื่อที่เย็นเยียบไหลลงทันใด
ถูกต้อง จะเป็นเหล่งเหมย์มิได้ ใต้นอกจากเหล่งเหมย์ ใครเล่าจะมีอิทธิพลยิ่งใหญ่เช่นนี้
ซวีฉางโชวคิดไปคิดมาก็มิเข้าใจ เหลิ่งเหมยคนนี้ใจคอต่ำทรามเหลือเกิน มิใช่เพียงปฏิเสธที่จะเป็นคู่บำเพ็ญร่วมทางกับนางเพียงเท่านั้น แต่นางกลับตักทางรอดของเขาสิ้นเชิง
"เหลิ่งเหมย จงคอยดูข้าเถิด เมื่อข้าสร้างแก่นทองสำเร็จ หนี้ครั้งนี้ต้องจักต้องเรียกร้องกลับคืน"
ซวีฉางโชวสาบานอยู่ในใจด้วยความโกรธเคียด
ช่างเถอะ ไม่มีพีพลำนักก็ไม่มีดี เจ้าไม่เชื่อว่าหากปราศจากพีพลำนักแล้วจะอยู่รอดไม่ได้
เวลาต่อมา ซวีฉางโชวอยู่อย่างไม่เป็นที่สังเกต ผู้คนที่มาเยือนก็ถอยห่างออกไป
สิบวันต่อมา
ยารวมวิญญาณสิบเม็ดถูกใช้หมดสิ้น
ยี่สิบวันต่อมา ยาจวี้ฉื้อก็หมดลง
หินวิญญาณที่เหลือ ซวีฉางโชวไม่กล้าจะใช้ต่อ จำเป็นต้องกดดันตัวเองบ่มเพลา
ไร้การช่วยเหลือของยา การบ่มเพลาของเขาช้าลงถึงกับทำให้คนสิ้นหวัง