วันหยุดพักต้นเดือน ยังเป็นวันส่งภารกิจพอดี
วันนี้เอง
ซวีฉางโชวตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็รื้อผนึกบังตาของเรือนเล็กออก
เพิ่งจะไปกินอาหารเช้า ก็เห็นหยางไป๋เหลาเดินมา
"ศิษย์พี่หยาง สวัสดีตอนเช้า" ซวีฉางโชวยิ้มทักทาย
"อรุณสวัสดิ์ ศิษย์น้องซวี จะไปกินอาหารเช้าแล้วหรือ"
"ครับ"
"ไปด้วยกัน กินข้าวเช้าเสร็จแล้วพวกเราไปส่งภารกิจกัน"
"กำลังจะไปอยู่พอดี เชิญศิษย์พี่หยาง"
"เดี๋ยว..."
จู่ๆ หยางไป๋เหลาก็ชะงักค้าง สายตากวาดไปที่ระดับพลังของซวีฉางโชว ขั้นฝึกปราณสิบเอ็ดชั้น
ผิดปกติ หยางไป๋เหลาขยี้ตา แล้วมองอีกที ก็ยังเป็นขั้นฝึกปราณสิบเอ็ดชั้นอยู่ดี
"ศิษย์พี่หยาง เกิดอะไรขึ้นหรือ" ซวีฉางโชวเห็นสีหน้าเขาแปลกๆ ก็อดถามไม่ได้
หยางไป๋เหลาอ้าปากคำพูดไม่ค่อยออก สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น: "ศิษย์น้องซวี เจ้า เจ้า เจ้าฝ่าขั้นฝึกปราณสิบเอ็ดชั้นแล้วหรือ"
ซวีฉางโชวพยักหน้า: "ใช่ครับ ฝ่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนเอง"
"ศิษย์น้องซวี อ้อไม่ ถึงตอนนี้ข้าควรเรียกเจ้าว่าศิษย์พี่ซวีแล้ว ศิษย์พี่ซวี น้องข้าคารวะ"
สีหน้าหยางไป๋เหลายิ่งขมขื่นหนักเข้า เพราะรู้ว่า ตอนซวีฉางโชวเข้าสำนักมา เป็นเขาที่สอนซวีฉางโชวเขียนยันต์
ตอนนั้น ซวีฉางโชวอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นเจ็ด ส่วนเขาอยู่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบ
ผ่านมาหลายปี บัดนี้ซวีฉางโชวอยู่ขั้นฝึกปราณสิบเอ็ดชั้น ส่วนเขายังคงติดอยู่ที่ขั้นฝึกปราณชั้นสิบ
ตามธรรมเนียมของวงการบำเพ็ญเซียน ซวีฉางโชวระดับพลังสูงกว่าเขา เขาจึงควรเรียกศิษย์พี่ แต่คำเรียกศิษย์พี่ที่เอ่ยออกไปนั้น ความขมขื่นในใจยากจะบรรยาย