ยามเช้าตรู่ ซวีฉางโชวที่นั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ลืมตาขึ้น ก็พบว่าเยี่ยซานหูยังคงนอนอยู่บนเตียง
นางหายใจสม่ำเสมอ สีหน้าดูดีขึ้นเมื่อวานมากนัก
ผู้บำเพ็ญกายดีโดยปกติ ย่อมไม่ค่อยเจ็บป่วย เยี่ยซานหูถูกทำให้ซูบผอมลงได้ขนาดนี้ สาเหตุหลักมาจากความกดดันทางจิตใจที่มากเกินไป ประกอบกับช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ
ที่ซวีฉางโชวแห่งนี้ เยี่ยซานหูนอนหลับได้อย่างสบายใจ ดังนั้นจึงฟื้นฟูสภาพกลับมาได้อย่างรวดเร็ว
สายตาของซวีฉางโชวหยุดอยู่บนใบหน้างดงามของเยี่ยซานหู พินิจพิจารณาอย่างละเอียด
เยี่ยซานหูงดงามยิ่งนัก มีใบหน้ารูปไข่ที่งามล่มเมือง ขาวผ่อง คอยาวระหง ขนตายาวงอนงามเป็นธรรมชาติน่ามองยิ่ง
นางไม่มีเสน่ห์เย้ายวนแบบซูเมี่ยวเมี่ยว ไม่มีความอ้อนแอ้นแบบหงลวน ให้ความรู้สึกสะอาดบริสุทธิ์
ทันใดนั้น ขนตาของเยี่ยซานหูขยับเล็กน้อย แล้วก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เห็นซวีฉางโชวจ้องมองตนเองอยู่ เยี่ยซานหูตกใจ รีบลุกขึ้นนั่ง
"ซวี ซวีศิษย์น้อง เจ้ามองข้าอย่างนั้นทำไม?"
"เอ่อ...ศิษย์พี่เยี่ย ข้ามิได้มองอะไร เป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น"
"อยากรู้อะไร?"
"อยากรู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงนอนหลับได้นานเพียงนั้น?"
"ข้าหลับไปหรือ? ข้าหลับไปได้อย่างไร?"
เยี่ยซานหูไม่สงบนิ่งอีกต่อไป นางหลับไปที่บ้านศิษย์น้องซวีได้อย่างไร ในฐานะผู้บำเพ็ญคนหนึ่ง กลับทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ ช่างน่าอายยิ่งนัก
นางไม่รู้เลยว่า ที่นางหลับไปได้ ก็เพราะที่นี่ของซวีฉางโชวนั้นสงบสุขสบายใจ นางทิ้งการป้องกันทั้งหมดลง