เรื่องสำคัญอะไร?
ซวีฉางโชวรู้สึกระแวงขึ้นมา
หลี่หลินเฮ่าเตือนว่า "เวลาถูกบรรพชนตระกูลเรียกเข้าเฝ้า อย่าได้ปิดบังความสามารถเด็ดขาด จงโชว์วิชาที่ถนัดที่สุดต่อหน้าบรรพชน"
"เหตุใดเล่า?" ซวีฉางโชวถามเสียงเรียบ
หลี่หลินเฮ่ากล่าว "บรรพชนจัดสรรหน้าที่ตามความสามารถของแต่ละคน"
"อืม!"
ซวีฉางโชวพยักหน้า คำพูดของหลี่หลินเฮ่าทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ความคิด
หรือว่า เราควรโชว์วิชาเขียนยันต์โบราณนั้นต่อหน้าบรรพชนดี?
ตนเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ต่อให้รู้วิชายันต์วิญญาณโบราณ แต่ในสายตาบรรพชน คงไม่เห็นเป็นสิ่งวิเศษอะไรนัก
ซวีฉางโชวยังคิดอีกว่า หากตนโชว์เพียงยันต์วิญญาณชั้นหนึ่ง ก็คงไม่ทำให้บรรพชนให้ความสำคัญ
เวลานี้ สำนักมีผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทองสิบห้าคน สิบห้าคนนี้ ไม่มีใครยอมให้ความคุ้มครองตนเลย
หากตนทำให้บรรพชนให้ความสำคัญได้ ถึงไม่พึ่งพาผู้ยิ่งใหญ่ขั้นแก่นทอง ก็ไม่มีใครกล้ามาเหยียบย่ำ
ปัญหาคือ อยากให้บรรพชนให้ความสำคัญ ก็ต้องโชว์วิชาที่แท้จริงออกมา หากโชว์วิชาเขียนยันต์ทั้งหมดที่มี แม้แต่บรรพชนขั้นหยวนอิง ก็ต้องมองต่างตา
แต่ซวีฉางโชวกลับกังวลเรื่องหนึ่ง นั่นคือ หากวิชาของตนถูกเปิดเผย บรรพชนจะคิดริษยาแล้วแย่งชิงไปหรือไม่
คิดไปคิดมา ซวีฉางโชวเห็นว่า ในฐานะบรรพชนของสำนักเซียนเขียว คงไม่ทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น