ซวีฉางโชวถามด้วยความอยากรู้:"นอกจากกระบี่บินแล้ว ยังมีรางวัลอื่นอีกไหม? เช่น ยาบำเพ็ญ"
เยี่ยซานหูครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว:"ในเรื่องยาบำเพ็ญ นักบำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ตระกูลจะสนับสนุนให้ในระดับหนึ่ง แต่จะไม่มากนัก หากต้องการยามากกว่านี้ ต้องอาศัยความพยายามของตนเอง"
"มีตระกูลคอยหนุนหลังเช่นนี้ ช่างน่าอิจฉาเสียจริง" ซวีฉางโชวกล่าวด้วยความชื่นชม
จากที่เยี่ยซานหูเล่าให้ฟัง พอมองออกว่า ฐานะทางบ้านของนางนั้น ร่ำรวยกว่าศิษย์ในเหล่านั้นเสียอีก แม้อาจจะสู้หลี่หลินเฮ่าไม่ได้ แต่ก็เหนือกว่าศิษย์ขั้นสร้างฐานหน้าใหม่อื่นๆ อย่างมาก
เพราะศิษย์ในที่บำเพ็ญสำเร็จขั้นสร้างฐานนั้น ไม่มีใครได้รับการสนับสนุนด้านยาบำเพ็ญเลยแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนสนทนากันเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า เยี่ยซานหูจึงลุกขึ้นลากลับ
มองดูร่างงามที่จากไปอย่างมีสง่างาม ซวีฉางโชวสีหน้าเศร้าสร้อย
รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
จะไม่ให้เสียดายได้อย่างไร? ชีวิตคนเรานี่เล่า ไหนเลยจะไร้ซึ่งความเสียดาย?
ห้าคืนต่อมา
หลี่เต้าถูมาหา แจ้งแก่ซวีฉางโชวว่า บรรพชนเสวียนหยางออกจากสถานที่ปิดดวงแล้ว อีกไม่นานจะเรียกพบ ให้เขาตระเตรียมจิตใจไว้
รุ่งเช้าของวันถัดมา ฟ้าพึ่งสาง ซวีฉางโชวก็ได้รับสารจากหวงเทียนหลางว่า บรรพชนมีดำรัสเรียกพบ ให้รีบไปยังยอดไท่อี๋โดยเร็ว
สำนักบำเพ็ญของบรรพชนเสวียนหยาง อยู่ ณ ยอดเขาสูงสุดของไท่อี๋นั่นเอง
ซวีฉางโชวไม่กล้าล่าช้า ปลดกระบี่บินออกมา แล้วมุ่งหน้าสู่ยอดไท่อี๋ทันที
ท่ามกลางทะเลเมฆ ยอดไท่อี๋เสียดฟ้า เห็นได้ชัดเจนว่า สำนักบำเพ็ญของหลี่ถง อยู่ ณ จุดสูงสุดของยอดไท่อี๋