สามวันต่อมา
หวงเทียนหลางยกมือเคาะประตู
"ศิษย์หลานฉางโชวอยู่หรือไม่"
"อาจารย์ลุงหวง ท่านมาแล้ว เชิญเชิญเชิญ!"
ซวีฉางโชวเปิดประตู พร้อมกับต้อนรับหวงเทียนหลางเข้าสู่ห้องรับแขกอย่างนอบน้อม
เข้าไปในห้องรับแขก ทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากัน
ซวีฉางโชวถามตรงประเด็นว่า "อาจารย์ลุงหวง ท่านนำหินวิญญาณมาให้ศิษย์หรือไม่"
"ฮ่าฮ่า!"
หวงเทียนหลางหัวเราะ "เจ้าหนู รู้จักแต่เรื่องเงิน แต่ใครจะไม่ละโมบเงินทองขนาดนี้เล่า วางใจได้ ของที่ควรเป็นของเจ้า สักเศษเสี้ยวก็ไม่ขาด"
"หินวิญญาณของเจ้าอยู่ที่นี่หมดแล้ว ตรวจดูได้"
หวงเทียนหลางยื่นถุงเก็บของให้ซวีฉางโชว
ซวีฉางโชวเปิดดูแวบหนึ่ง ขาววาวไปทั้งถุงล้วนเป็นหินวิญญาณ
รวมแล้วสามแสนหนึ่งหมื่นแปดพันก้อน
รวยแล้ว อีกหนึ่งก้อนเงินก้อนโต
"นี่สำหรับเจ้า!"
เมื่อซวีฉางโชวเก็บหินวิญญาณเรียบร้อย หวงเทียนหลางก็ยื่นกล่องหยกขาวอีกใบให้
บนกล่องหยก มีตราประทับอย่างแน่นหนา
ซวีฉางโชวจะแกะตราประทับ ทว่าหวงเทียนหลางกลับห้ามไว้ "อย่าเพิ่งแกะ นี่คือจิตวิญญาณไม้ แสงสว่างต้องห้าม ไว้ค่อยแกะเมื่อจะใช้"
"ศิษย์เข้าใจแล้ว ขอบคุณอาจารย์ลุงหวง"
หวงเทียนหลางยิ้ม "ไม่ต้องขอบคุณข้า นี่คือสิ่งที่เจ้าควรได้"
"อ้อ ข้าหาเจ้ามาคราวนี้ ยังมีเรื่องต้องปรึกษา" หวงเทียนหลางเอ่ยขึ้นทันใด
ซวีฉางโชวเลิกคิ้ว "โปรดกล่าวเถิด"
หวงเทียนหลางจ้องมองซวีฉางโชว แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ข้าอยากผูกสัมพันธ์กับเจ้า"
"ผูกสัมพันธ์? อาจารย์ลุงหวงท่านพูดเช่นนี้ ขออภัยที่ศิษย์โง่เขลา" ซวีฉางโชวแสดงสีหน้าฉงน