เจียงเสี่ยวชวนอยากเป็นศิษย์พี่ของซวีฉางโชว จึงรีบปิดประตูฝึกบำเพ็ญด้วยความร้อนใจ
ในเวลาเดียวกัน หลินเซียนเอ๋อร์ หานจง จางเฟยเซียน ฉือว่านทง เฉียนหยวนเป่า ผู้ที่ได้ยาล้างอุปสรรคไป ก็ล้วนเตรียมปิดประตูฝึกบำเพ็ญเช่นกัน
ซวีฉางโชวไม่รีบร้อนจะปิดประตูฝึก ศิษย์พี่หลิวเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อพบกับอุปสรรคขวางกั้น การปิดประตูฝึกฝนอย่างเดียวไม่ใช่ทางออก ควรพักผ่อนผสานกับการฝึก
สองสามวันนี้ ซวีฉางโชวว่างก็โดยสารเรือเหาะสาธารณะท่องเที่ยวไปเรื่อยเปื่อย ระหว่างเที่ยวก็สะสมเสบียงอาหารไว้เป็นจำนวนมาก
ไม่ผิด เขาก็เตรียมปิดประตูฝึกบำเพ็ญเช่นกัน
ครั้งนี้ เขาตั้งใจจะหลอมยาจวี้ชี่ทั้งหมด หมายมั่นปั้นมือจะทะลวงขั้นฝึกปราณชั้นเจ็ดให้จงได้
มิเช่นนั้น เมื่อเจียงเสี่ยวชวนพวกนั้นทะลวงขั้นได้ เขาก็จะกลายเป็นศิษย์น้องแทนศิษย์พี่ขึ้นมาจริง ๆ
สามวันผ่านไป
ซวีฉางโชวเริ่มปิดประตูฝึกบำเพ็ญ และจงใจแขวนป้ายหน้าประตูว่า "กำลังฝึกบำเพ็ญ ห้ามรบกวน"
สองวันให้หลัง เจียงเสี่ยวชวนออกจากห้องฝึก ตอนนี้เขาทะลวงขั้นฝึกปราณชั้นเจ็ดสำเร็จแล้ว วิ่งตูมตามมาหาซวีฉางโชวอย่างคึกคัก พอเห็นป้ายหน้าประตูก็อดไม่ได้ที่จะเสียใจหง่อย ๆ กลับไป
"ซวีฉางโชวปิดประตูฝึกซะอย่างนั้น น่าโมโหนัก เดี๋ยวพอเขาออกมาก็ค่อยมาหาเขา ยังไงเสียศิษย์พี่คนนี้ข้าต้องเป็นให้ได้"
ไม่กี่วันต่อมา
หลินเซียนเอ๋อร์ หานจง จางเฟยเซียน เฉียนหยวนเป่า ฉือว่านทง พวกนั้นก็ออกจากห้องฝึกกันตามลำดับ
"ขอแสดงความยินดี ขอแสดงความยินดีกับศิษย์น้องหลินที่ระดับพลังก้าวหน้าไปอีกขั้น"
"ขอแสดงความยินดีกับศิษย์พี่หานด้วย"
"ยินดีด้วยกัน ยินดีด้วยกัน"
"ว่าแต่ ศิษย์น้องซวีไปไหนกัน"
"ศิษย์น้องซวี!"
พอเอ่ยถึงซวีฉางโชว เหล่าผู้คนก็พากันสนใจขึ้นมา