"ศิษย์พี่ซวี ท่านดูเถิด ข้างหน้านั่นใกล้ถึงยอดไท่อี๋แล้ว นั่นคือยอดเขาหลักของไท่อี๋"
ยอดเขาสูงตระหง่านเสียดฟ้าขวางกั้นสายตาอยู่เบื้องหน้า
หานจงชี้ไปที่ยอดเขานั้น พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉาเล็กน้อย
ในสำนักเซียนเขียว ยอดไท่อี๋คือสถานที่บำเพ็ญเพียรอันศักดิ์สิทธิ์ที่ผู้คนใฝ่ฝัน
ซวีฉางโชวเพ่งสายตามองไป เห็นว่าตั้งแต่กลางภูเขาลงมามีรูดำมืดมากมายราวรังผึ้ง
ส่วนตั้งแต่กลางภูเขาขึ้นไป ล้วนเป็นศาลาเรือนวิจิตรงดงามเรียงรายแทรกอยู่ตามเนื้อเขา
สิ่งปลูกสร้างอันวิจิตรเหล่านั้นเบื้องบน คือสำนักบำเพ็ญของผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน
ส่วนรูดำราวรังผึ้งเหล่านั้น ล้วนเป็นถ้ำทีละแห่ง เป็นที่พำนักของศิษย์รับใช้
ทั้งสองอย่างแตกต่างกันอย่างชัดเจน
"กรีดร้อง——"
อินทรีทองร้องสองครั้ง พาซวีฉางโชวทั้งสองบินตรงไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง
ปากถ้ำมีค่ายกลลวงตากั้นไว้ มองไม่เห็นสภาพภายใน ไม่รู้ว่านายถ้ำอยู่หรือไม่
"ศิษย์พี่หวงอยู่หรือไม่?"
"ผู้ใดกัน?"
ภายในมีเสียงเอ้อระเหยลอยมา
"ศิษย์พี่หวง ข้าน้อยหานจง คนงานในโรงฆ่าสัตว์ เป็นศิษย์พี่เจ้านคุนให้ข้าน้อยนำกวางมรกตห้าสีมาส่งเจ้าค่ะ"
"เข้ามาเถิด!"
เสียงภายในจบลง ค่ายกลลวงตาก็สลายหายไป
ภายในถ้ำพลันสว่างไสว เปล่งประกายด้วยแสงไฟ
ในถ้ำแห่งนี้ กลับมีเรือนเล็กอันประณีตแกะสลักอยู่ด้วย
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ซวีฉางโชวพยักหน้าในใจ
ปราณวิญญาณที่นี่ แทบจะเข้มข้นเป็นสิบเท่าของยอดเขียวหมึก หากซวีฉางโชวเริ่มต้นอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ตั้งแต่แรก คงเป็นขั้นฝึกปราณชั้นสิบสองไปแล้วตอนนี้