เยี่ยซานหูกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ศิษย์น้องซวี พวกเราไม่ใช่คนนอก ข้าไม่พูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา ราคาสูงสุดที่หอหมื่นทรัพย์ของเราจะให้ได้คือหนึ่งหินวิญญาณต่อหนึ่งใบ"
"จริงหรือ!"
ซวีฉางโชวดูสงบนิ่งเพียงผิวเผิน แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์
ยันต์วายุพัดพาหนึ่งใบต่อหนึ่งหินวิญญาณ นี่มันความหมายขนาดไหน?
ด้วยความสามารถในตอนนี้ของเขา หากไม่สิ้นเปลืองพลังปราณ ก็สามารถเขียนได้วันละสิบแปดใบ
หนึ่งใบต่อหนึ่งหินวิญญาณ สิบแปดใบก็คือสิบแปดหินวิญญาณ ได้วันละสิบแปดหินวิญญาณ นี่มันความหมายขนาดไหน?
เกรงว่าแม้ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานก็ยังหาเงินได้ไม่ดุดันขนาดนี้!
แน่นอน พูดอย่างนั้นก็จริง แต่หากเขียนวันละสิบแปดใบ เมื่อยันต์วายุพัดพาชนิดนี้แพร่หลายออกสู่ตลาดมากเกินไป ราคาก็ต้องตกต่ำลงแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น หากวิธีการเขียนยันต์นี้เผยแพร่ออกไป ยันต์วายุพัดพาชนิดนี้จะเข้ามาแทนที่ยันต์วายุพัดพาแบบเดิม เมื่อนั้นมันก็จะไร้ค่า
เวลานี้ หอหมื่นทรัพย์ยอมให้ราคาสูงขนาดนี้ ก็เพราะของหายากจึงมีค่ามหาศาลล้วน ๆ
มองทั่วทั้งป่าเซียนตะวันออก มีเพียงซวีฉางโชวคนเดียวเท่านั้นที่เขียนยันต์วายุพัดพาชนิดนี้ได้
หอหมื่นทรัพย์ต้องการ ก็ต้องหาซวีฉางโชวเท่านั้น ไม่มีทางอื่น ราคาจึงย่อมสูงเป็นธรรมดา
เห็นซวีฉางโชวนิ่งสงบเช่นนี้ เยี่ยซานหูใจเต้นวูบวาบ แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ราคานี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
ซวีฉางโชวนึกครู่หนึ่ง แล้วกล่าว "ตอนนี้ข้ายังให้คำตอบเจ้าไม่ได้ ข้าต้องไปถามศิษย์พี่คนนั้นก่อน หากเขายินดีก็เป็นอันว่าได้"