"ดี ดี เจ้านี่ไม่เลวเลย"
สายตาที่บรรพชนเสวียนหยางมองไปยังซวีฉางโชว เต็มไปด้วยความชื่นชม
เด็กหนุ่มผู้นี้มิได้มาจากตระกูลบำเพ็ญเซียน ต้นกำเนิดบริสุทธิ์ บังเอิญก้าวเข้าสู่วงการบำเพ็ญเซียน ด้วยวาสนาใคร่พบ ได้ฝึกฝนจนสำเร็จขั้นสร้างฐาน
ในฐานะผู้ผ่านโลกมามาก บรรพชนเสวียนหยางย่อมเข้าใจดี ซวีฉางโชวมีโอกาสได้นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ต้องผ่านความลำบากมามากมายมหาศาล ต้องทุ่มเทความพยายามเพียงใด
แน่นอน เพียงแค่ความพยายามยังไม่พอ ยังต้องมีวาสนาหนาหนาด้วย
"บรรพชนกล่าวเกินไปแล้ว กระหม่อมเพียงแต่โชคดีเท่านั้น" ซวีฉางโชวกล่าวอย่างระมัดระวัง
บรรพชนเสวียนหยางขมิบแขนเสื้อ สอบถามอย่างสบาย ๆ ว่า "ข้าได้ยินว่าเจ้าคือศิษย์สำนักยอดเขียวหมึก"
"ถูกต้อง"
"เขียนยันต์เป็นหรือไม่"
"เป็น!"
บรรพชนเสวียนหยางดูเหมือนจะเริ่มสนใจ ยิ้มแล้วกล่าวว่า "เขียนให้ข้าดูได้หรือไม่"
"ศิษย์รับบัญชา!"
ซวีฉางโชวจัดแจงอาภรณ์เล็กน้อย ลุกขึ้นน้อย ๆ หยิบกระดาษป่านเหลาสามแผ่น วางลงบนโต๊ะยาว
จากนั้น หยิบพู่กันวิญญาณออกมา เขียนยันต์ต่อหน้าบรรพชนเสวียนหยาง
เห็นเพียงลายเส้นของซวีฉางโชวดั่งมังกรเหินฟ้า กระต่ายทะยาน วาดยันต์แผ่นแรกเสร็จอย่างรวดเร็ว
"บรรพชนโปรดดู นี่คือยันต์วายุพัดพา"
"อืม ดี!"
บรรพชนพยักหน้าเล็กน้อย ชมเชยว่า "ฝีมือลื่นไหลมาก คงฝึกฝนไม่ใช่น้อย"
ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิง ย่อมรู้จักยันต์วายุพัดพาเป็นอย่างดี ตอนเด็ก ๆ ยันต์วายุพัดพาเคยช่วยชีวิตเขาไว้
ยามนี้เห็นซวีฉางโชวเขียนยันต์อีกครั้ง ความทรงจำในวัยเยาว์ก็ไหลกลับมาเป็นหยดหนึ่ง ทอดถอนใจอย่างช่วยไม่ได้