"เป็นเช่นนั้นหรือ..."
ซวีฉางโชวขมวดคิ้วครุ่นคิด
ปีศาจร้ายแบบใดกันที่ชอบขุดหัวใจของผู้บำเพ็ญเซียน?
ซวีฉางโชวไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริง ๆ
"ผู้ที่ถูกสังหาร ล้วนมีระดับพลังเช่นไร?" ซวีฉางโชวถามขึ้นอีกครั้ง
ไท่ซูเสี่ยวเยว่สีแววตาเปล่งประกายวาบหนึ่ง แล้วกล่าวว่า "โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นผู้บำเพ็ญในขั้นฝึกปราณ คาดว่าปีศาจร้ายนั้นมีพลังไม่พอ จึงไม่กล้าลงมือกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน"
"จริงหรือ?"
ซวีฉางโชวรู้สึกมีความสงสัยวาบหนึ่งในใจ พลางเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ "หากปีศาจร้ายนั้นมีพลังไม่เทียบเท่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน บรรพชนตระกูลของท่านก็สามารถลงมือกำจัดมันได้เอง เหตุใดจึงต้องประกาศภารกิจหาความช่วยเหลือจากภายนอกเล่า?"
ไท่ซูเสี่ยวเยว่สีหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มอย่างขมขื่น "ผู้มีอาวุโสไม่ทราบ ปีศาจร้ายนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วนัก มาไม่มีเงาจากไปไร้ร่องรอย คล้ายภูตผี และทุกครั้งที่ลงมือล้วนเป็นยามดึก คณปตยของตระกูลข้าก็ไม่อาจทำอะไรกับมันได้เช่นกัน"
"อืม ไปที่ตระกูลของท่านก่อนเถอะ"
ซวีฉางโชวผงกศีรษะเล็กน้อย ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก
เขารู้สึกเสมอว่าภารกิจนี้มีเงื่อนงำอยู่ จึงแอบจดจำตระกูลไท่ซูนี้ไว้ในใจ
อาจเป็นเพราะถูกสตรีบำเพ็ญแห่งสำนักเหอหวนหลอกลวงมาหลายครั้ง ทำให้มีปมในใจ จึงทำให้ซวีฉางโชวรู้สึกไม่ดีต่อไท่ซูเสี่ยวเยว่มาตั้งแต่แรก
ระหว่างทางไม่มีผู้ใดเอ่ยปาก สองวันต่อมา
ทั้งสองโดยสารเรือหยกขาวมาถึงเหนือเมืองชางโจว
เมื่อมองลงมาจากที่สูงเห็นเมืองชางโจว นี่คือเมืองขนาดมหึมา มีประชากรมากถึงหนึ่งล้านคน