"ท่านผู้อาวุโสผู้นี้ ท่านยังจะประมูลอีกหรือไม่?"
เหอสุ่ยซิ่วมองไปยังซวีฉางโชว เอ่ยถามจากที่ไกล ๆ
ยามนี้ ทั่วทั้งงาน ประกายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปที่ซวีฉางโชว
ราวกับกำลังรอให้เขาออกปากยอมแพ้
"เก้าสิบก้อนหินวิญญาณ!"
ซวีฉางโชวกัดฟัน เอ่ยออกไปเช่นนี้
เขารู้ดี คราวนี้ตนชะล่าใจเกินไปแล้ว แต่เขากวางจันทร์เดือนเพ็ญนั้นหายากยิ่ง ต่อไปอีกเนิ่นนาน เขาล้วนต้องใช้พู่กันวิญญาณที่หลอมจากเขากวางจันทร์เดือนเพ็ญ
หากพลาดโอกาสนี้ไป ครั้งหน้าไม่รู้ว่าจะต้องรออีกกี่ปี
เขาอายุยี่สิบกว่าแล้ว อีกไม่นานก็จะพ้นวัยทองของการสร้างฐาน เขารอไม่ไหว
จะไปล่วงเกินผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานก็ช่างเถิด การบำเพ็ญเซียนนั้นหนทางทวนฟ้า บางสิ่งย่อมต้องแย่งชิงกันบ้าง
"ฮืด——"
"เจ้าหนูนี่บ้าไปแล้ว"
"กล้าประมูลแข่งกับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ไม่เอาชีวิตแล้วหรือ"
"จบสิ้น ตายแน่!"
ผู้คนในงาน ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ
"ฮะฮะ ในเมื่อเจ้าหนูน้อยมุ่งมั่นเพียงนี้ ข้าแก่จะแย่งชิงกับเจ้าได้อย่างไร เอาเถิด เขากวางจันทร์เดือนเพ็ญนี้ยกให้เจ้าหนูน้อย"
น้ำเสียงทุ้มกังวานดังขึ้น แฝงด้วยน้ำใจอันเป็นมิตร
ซวีฉางโชวถอนหายใจอย่างโล่งอก ทายถูกแล้ว ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานผู้นี้ กลับไม่ถือสาเขา
ฮืด——
ทว่าจากนั้น ประสาทของซวีฉางโชวพลันตึงเครียด รู้สึกได้ถึงพลังอันเกรียงไกรสายหนึ่งที่ล็อกเป้าหมายมายังตน
"นี่..."
ซวีฉางโชวชะงักงัน
ในที่สุดก็ดูแคลนความซับซ้อนของวงการบำเพ็ญเซียนอันโหดร้ายนี้เกินไป
ดูท่า ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานผู้นั้น ไม่มีทีท่าจะปล่อยเขาไปสักนิด ปากกล่าวยกให้ แต่หารู้ไม่ว่าเพียงพูดให้คนอื่นฟังเท่านั้น