"กระบี่มา!"
จูเปียวค่อย ๆ ประสานมือเป็นมุทรา กระบี่เพลิงวิญญาณส่งเสียงครางหวีดหวิว พลันหลุดพ้นจากการควบคุมของผ้าคลุมสายน้ำป๋อ บินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจูเปียว
จูเปียวมองกระบี่เพลิงวิญญาณ ยื่นฝ่ามือแห้งเหี่ยวลูบไล้มัน ความรู้สึกในใจยากที่จะพรรณนา "ผู้อาวุโสอย่างข้าไม่ได้ลงมือกับผู้ใดมานับสิบปีแล้ว วันนี้เป็นครั้งแรกที่นับสิบปีมาลงมือ และเป็นครั้งสุดท้ายด้วย สหายเก่า จงร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหลกับข้าอีกสักครั้งเถิด"
วึ้งงงง...
กระบี่เพลิงวิญญาณสั่นเทาเบา ๆ ประหนึ่งกำลังตอบรับคำพูดของจูเปียว
มองดูท่าทางของจูเปียว ซวีฉางโชวรู้สึกฉงนใจ จูเปียวมิได้ตายเสียหน่อย เหตุใดไม่ลงมือตั้งแต่แรก กลับคอยจนลูกหลานสิ้นชีพหมดแล้วจึงค่อยลงมือ?
"จงไป!"
จูเปียวสะบัดมือ กระบี่เพลิงวิญญาณพุ่งทะยานออกไป กลายเป็นแสงแดงน่าสะพรึง ลอยอยู่เหนือศีรษะของคนทั้งสี่
กระบี่เพลิงวิญญาณแขวนลอยอยู่เบื้องบนโดยไม่ร่วงลงมา ก่อให้เกิดวิกฤติร้ายแรงถึงชีวิตแก่คนทั้งสี่
"เร็ว เข้าผนึกบังตา!"
เล้งมู่หยางออกคำสั่ง คนทั้งหลายจึงตั้งสติได้
ซวีฉางโชว ซุนเจิ้งหยาง และฮูจิ้วเหนียง ต่างยึดมุมหนึ่งของขบวน ทั้งสามประกบเล้งมู่หยางไว้ตรงกลาง
ก่อรูปเป็นขบวนสามขาเทียบ
พร้อมกันนั้น คนทั้งสามก็ชักธงผืนเล็กออกมาคนละผืน ธงสามผืนสะบัดพลิ้วตามลม ภายใต้การผลักดันของพลังวิญญาณ ใช้คนทั้งสามเป็นศูนย์กลาง ก่อตัวเป็นเกราะป้องกันสามสี ประดุจถ้วยแก้วใหญ่สามสี ครอบคนทั้งสี่ไว้ภายใน
ขบวนป้องกันสามพรหม สำเร็จรูปพลัน
ก่อนมาที่จวนสกุลจู เล้งมู่หยางเตรียมธงขบวนป้องกันสามพรหมไว้ล่วงหน้าแล้ว และให้ซวีฉางโชวสามคนฝึกการจัดขบวนไว้ก่อนล่วงหน้า