เห็นว่าดึงดูดความสนใจของสัตว์อัคคีได้แล้ว ซวีฉางโชวยิ้มกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ฮั่วหยวน ยันต์กระบี่บินที่ข้าเขียน เป็นยันต์วิญญาณชั้นสอง ต้องใช้ไม้วิญญาณพันปีทำเป็นกระดาษ แต่ตอนนี้มือข้ายังไม่มีไม้วิญญาณพันปี ดังนั้น ข้าจึงคิดว่า..."
"ฮึ่ม!"
สัตว์อัคคีส่งเสียงหึ่มเย็นชาออกมาครั้งหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ท่าทีนั้นราวกับกำลังบอกว่า การตามหาไม้วิญญาณพันปีเป็นเรื่องของเจ้า ไม่เกี่ยวกับข้า
ซวีฉางโชวอดทนกล่าวว่า "ท่านอาจารย์ฮั่วหยวน ฟังข้าพูดก่อน ข้าไม่ได้จะให้ท่านไปตามหาไม้วิญญาณพันปีหรอก ข้ารู้จักคนคนหนึ่ง ในมือของเขามีไม้วิญญาณพันปีอยู่แน่นอน"
สัตว์อัคคีกลอกตาไปมา ราวกับกำลังบอกว่า เจ้ารู้ว่าใครมีก็ไปหาเขาเองสิ มาหาข้าทำไม
ในฐานะปีศาจใหญ่ขั้นเสวียน สัตว์อัคคีได้หลอมกระดูกลำคอสำเร็จมานานแล้ว จึงสามารถพูดภาษามนุษย์ได้
แต่มันแทบไม่ค่อยพูดภาษามนุษย์เลย บางทีอาจเป็นเพราะความภาคภูมิใจในฐานะเผ่าพันธุ์ฉีหลิน ที่คิดว่าการพูดภาษามนุษย์เป็นเรื่องเสียเกียรติ
ดังนั้น ต่อให้มันพูดภาษามนุษย์ได้ ก็ไม่เคยพูดเลยสักครั้ง
"ท่านอาจารย์ฮั่วหยวน เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ข้าเป็นเพียงผู้น้อยต่ำต้อย ศิษย์พี่ผู้นั้นไม่ให้หน้าข้าเลย หากต้องรบกวนให้ท่านไปสักเที่ยว ข้ารับรองได้เลยว่าเขาต้องขายไม้วิญญาณพันปีให้เราแน่นอน" ซวีฉางโชวกล่าวอย่างจนใจ
สัตว์อัคคีเม้มปาก สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความรังเกียจ ใช่แล้ว มันย่อมไม่อยากไปอยู่แล้ว
ซวีฉางโชวกล่าวต่อว่า "ท่านอาจารย์ฮั่วหยวน ศิษย์พี่ผู้นั้นในมือน่าจะมีไม้วิญญาณพันปีไม่น้อย หากเราซื้อมาทั้งหมด ก็คงพอใช้ได้อีกหลายปี ท่านเพียงไปสักเที่ยวเดียวเท่านั้น จากนี้ไปอีกหลายปี ข้าจะไม่รบกวนท่านเลย ท่านจะนอนก็นอนไปเถิด"