"เฉิงจื้อ เอาเถอะ พ่อต้องไปจริงๆ แล้ว!"
ซวีฉางโชวใจแข็ง ดึงแขนลูกชายออก แล้วส่งเขาให้เยี่ยซานหู
จากนั้น ซวีฉางโชวก็ควักถุงเก็บของใบหนึ่งส่งให้เยี่ยซานหู พร้อมกำชับว่า "ในนี้มีหินวิญญาณชั้นกลางสองร้อยก้อน ลูกอยากได้อะไรก็ซื้อให้เขา อย่าให้เด็กต้องลำบาก"
หินวิญญาณชั้นกลางสองร้อยก้อน หากแลกเป็นหินวิญญาณชั้นต่ำก็เป็นสองล้าน
สำหรับเยี่ยซานหูแล้ว นับเป็นจำนวนมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย
ซวีฉางโชวรู้สึกผิดต่อแม่ลูกทั้งสอง แต่ก็ไม่อาจชดเชยอะไรได้ ทำได้เพียงให้เงิน ให้อย่างอื่นก็ให้ไม่ได้
"พี่ฉางโชว ไม่เป็นไร ข้าจะดูแลลูกเอง" เยี่ยซานหูไม่ปฏิเสธ กำถุงเก็บของไว้แน่นในมือ
"ซานหู ข้าไปล่ะ รักษาตัวด้วย!"
ซวีฉางโชวผาดขึ้นสู่ฟากฟ้า โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
เบื้องหลัง มีเสียงร่ำไห้ระบมใจของซวีเฉิงจื้อดังมา "ท่านพ่อ อย่าไปเลย ข้าเชื่อฟังแล้ว ขอร้องละ อย่าไปเลย! อืออืออือ..."
"ลูกดีๆ อย่าร้องไห้เลย"
"ท่านแม่ ท่านพ่อไม่เอาข้าแล้วหรือ?"
"ลูกโง่! พ่อจะไม่เอาลูกได้อย่างไร เขามีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำต่างหาก"
"แต่ เรื่องอะไรจะสำคัญไปกว่าข้าได้ ท่านพ่อก็ไม่รักข้าอยู่ดี"
"ห้ามพูดแบบนั้นกับพ่อของลูก"
...
ซวีฉางโชวหายวับไปบนขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงยอดเขียวหมึก
ต่อไป เขาเปิดผนึกบังตาปกป้องสำนัก แล้วเข้าสู่สภาวะฝึกฝนทันที
เสียเวลาไปถึงสามเดือนเต็ม ต่อไปต้องเร่งมือแล้ว
เวลาผ่านไป
ห้าปีให้หลัง
ซวีฉางโชวลืมตาขึ้น รู้สึกว่าระดับพลังของตนถึงขีดจำกัดแล้ว เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะทะลวงขั้นแกนทองกลางได้