ตรวจดูท่อนไม้พันปีชิ้นนี้ครบถ้วนแล้ว ซวีฉางโชวจึงทอดสายตาไปยังเจ้าของมัน
ผู้ขายไม้พันปีเป็นชายชราวัยหกสิบเศษ ผมที่ขมับหงอกขาว เห็นได้ชัดว่าอายุจริงต้องไม่ต่ำกว่าสองร้อยปี
"ศิษย์น้องท่านนี้ ไม่ต้องดูแล้ว นี่คือไม้ดำกลิ่นหอมพันปี" ชายชราลูบเคราเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ
"ข้ารู้!"
ซวีฉางโชวพยักหน้า: "น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง หากไม่มีปุ่มไม้ก้อนนี้..."
ชายชราพูดอย่างหยิ่งผยอง: "ข้าว่าศิษย์น้อง ไม้วิญญาณชิ้นนี้หากไร้ซึ่งปุ่มไม้ ข้าก็ขายออกไปในราคาสูงตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว ยังจะให้เจ้ามาพูดถึงมันอีกหรือ"
"ก็จริง!"
ซวีฉางโชววางไม้พันปีลง แววตาเปี่ยมไปด้วยความเสียดายอย่างยิ่ง สีหน้าของเขาทั้งอยากได้และไม่อยากได้ ดูขัดแย้งในใจไม่น้อย
"ศิษย์น้องท่านนี้ หากต้องการ ข้าลดราคาให้เจ้าได้บ้าง"
ชายชราเอ่ยเช่นนี้
ในความคิดของเขา ยากนักหนาที่จะมีคนอยากซื้อไม้วิญญาณของเขา อย่างไรก็ต้องดึงเอาไว้ให้ได้
ไม้ดำกลิ่นหอมพันปีชิ้นนี้ของเขา หากไม่มีปุ่มไม้ก้อนนี้ ต้องขายได้ราคาดีแน่นอน
แต่ก็เพราะปุ่มไม้ก้อนนี้แหละ ที่ทำให้ไม่มีใครยอมรับมัน
หลอมกระบี่บินก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ได้แต่หลอมเป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น
"เท่าไร?"
ซวีฉางโชวกำลังจะจากไป พอได้ยินคำพูดของชายชราก็เอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ
"สี่ร้อยก้อนหินวิญญาณ" ชายชรายิ้มตอบ
"ท่านก็เก็บไว้ใช้เองเถิด"
พอได้ยินดังนั้น ซวีฉางโชวก็หันหลังเดินจากไปทันที