"ฉางโชว เก็บของหน่อย เราต้องไปกันแล้ว!"
ซวีฉางโชวเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นจางเจิ้งหยวนยืนอยู่ในลานบ้าน
"จะไปสำนักเซียนเขียวหรือ?"
ซวีฉางโชวตื่นเต้นขึ้นมาทันที
"ถูกต้อง!" จางเจิ้งหยวนพยักหน้า
"ข้าไปเก็บของ!"
ซวีฉางโชวรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็สะพายย่ามผ้าเล็ก ๆ ออกมา
เขามีเสื้อผ้าเพียงสองชุด สวมชุดหนึ่ง ถืออีกชุดหนึ่ง ไม่มีอะไรต้องเก็บมากนัก
"เร็วเข้า นายท่าน ผู้ทรงคุณวุฒิจะไปแล้ว รั้งเขาไว้!"
"ไปเถอะ ๆ!"
นายวังใหญ่จูงนางซวี่มาที่หน้าจางเจิ้งหยวน คุกเข่าลงคำนับทันที: "ขอผู้ทรงคุณวุฒิโปรดประทานวาสนาบำเพ็ญเซียนแก่ข้าพเจ้าด้วย"
"อนันตคุณมหาเทพ!"
จางเจิ้งหยวนกล่าวหนึ่งคำ จากนั้นดีดนิ้วหนึ่งครั้ง แผ่นยันต์เหลืองแผ่นหนึ่งตกลงไปในมือนายวังใหญ่
"เท่านี้..."
นายวังใหญ่และนางซวี่ต่างไม่ค่อยพอใจ
ยันต์เหลืองพวกเขาเคยเห็นมาแล้ว ทำเป็นลูกไฟได้
อยู่กินที่บ้านพวกเขาหลายเดือน ส่งท้ายด้วยลูกไฟแค่ลูกเดียว นี่มันรังแกกันชัด ๆ
ทั้งสามีภรรยาแทบจะร้องไห้
"นี่คือยันต์ลูกไฟ ใช้ยามคับขันช่วยชีวิตได้ วิธีใช้ยันต์ลูกไฟง่ายมาก ฉีกออกก็ใช้ได้ ลาก่อน!!!"
พูดจบประโยคนี้ จางเจิ้งหยวนก็พาซวีฉางโชวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
"ขอบคุณผู้ทรงคุณวุฒิ ขอบคุณผู้ทรงคุณวุฒิ..."
นายวังใหญ่และภรรยาแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก คำนับไม่หยุดต่อเงาหลังของจางเจิ้งหยวนที่จากไป
เห็นท่าทีของสามีภรรยาคู่นั้น ซวีฉางโชวทั้งรู้สึกเวทนา ทั้งรู้สึกสะใจ
ไม่นาน ครูและศิษย์สองคนก็จากหมู่บ้านสวีเจียไปไกลลิบ
จางเจิ้งหยวนหยุดอยู่กลางทุ่งร้าง ชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พูดว่า: "จากนี้ไปสามพันลี้ ก็จะถึงสำนักเซียนเขียว"