ทันใดนั้น
ซวีฉางโชวจมดิ่งสู่ความมืดมิด เป็นความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอ่ยบรรยายได้ ราวกับมีอะไรบางอย่างรั้งวิญญาณของเขาไว้ พยายามจะฉีกร่างวิญญาณให้หลุดออกจากกายเนื้อ
จิตสำนึกในยามนี้ของเขา ดูเหมือนจะควบคุมร่างกายไม่ได้แม้แต่น้อย
กระแสจิตหนึ่งแผ่กิ่งก้านสาขาอย่างดุร้าย รุกเข้ายึดครองห้วงความคิดของเขาอย่างไม่ไว้หน้า
นี่คือความรู้สึกของการถูกยึดร่างงั้นหรือ
น่าหวาดกลัวยิ่งนัก!
การยึดร่าง!
ไม่!
ไม่ได้ ต้องไม่ถูกยึดร่างเป็นอันขาด
ซวีฉางโชวกัดฟันแน่น สุดกำลังต้านทานจิตที่ใกล้จะสลายไป อย่างไรก็ตาม ต้องทำให้ตัวเองยังคงมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง
ซวีฉางโชวรู้ดี ตนเองไม่สามารถหมดสติได้ หากหมดสติเมื่อใด คงถึงคราววิบัติย่อยยับไร้ทางฟื้น
ให้ตายเถอะ เจ้าสิ่งนี้มันปีศาจอะไรกันแน่
ข้าจะแพ้ไม่ได้ ต้องไม่แพ้เป็นอันขาด
อยากกลืนกินข้างั้นหรือ ถ้างั้นข้าก็จะกลืนกินเจ้าเอง!
อ้าก!
ซวีฉางโชวคำรามก้อง พลันระเบิดพลังขึ้นมาฉับพลัน
อานุภาพน่าสะพรึงกลัว ถึงกับทำให้วิญญาณชั่วร้ายนั้นชะงักไปชั่วขณะ : "เจ้าหนู อย่าขัดขืนให้เปล่าประโยชน์เลย ไม่มีทางรอด เจ้าตายแน่"
แต่ทว่า เพียงชั่วเวลาที่มันชะงักนั่นเอง ซวีฉางโชวก็ช่วงชิงอำนาจควบคุมร่างกายกลับมาได้บางส่วน
เขาสุดกำลังทั้งหมด ยกมือขวาขึ้น ใช้ยันต์ชักวิญญาณในมือ ฟาดเข้าที่หน้าผากของตัวเอง
ปัง!
"ก๊า~ก๊า~ก๊า~"
วิญญาณชั่วร้ายส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ราวกับถูกตะปูแทงทะลุร่างกาย
ฉวยจังหวะนี้ ซวีฉางโชวโต้กลับอย่างพลิกสถานการณ์ อ้าปากกว้าง แล้วกัดวิญญาณชั่วร้ายนี้อย่างสุดแรง
จะให้เจ้ากลืนกินข้าเรอะ