"เหตุใดแน่ใจนัก?" ซวีฉางโชวเอ่ยถาม
ไท่ซูเสียวเหยาทวนอย่างไม่เปิดให้กังขา: "ต้องเป็นเช่นนี้แน่ ครานั้นคนห้าคนที่ถูกสังหาร บาดแผลก็เป็นเช่นนี้ทั้งหมด"
"อืม!"
ซวีฉางโชวผงกศีรษะน้อยๆ แต่ไม่แสดงความเห็น เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยิ้มพลางเอ่ย: "ข้อมูลของผู้ตายทั้งหกคน เจ้าจัดรวบรวมให้หน่อย ข้าขอดู"
"พ่ะย่ะค่ะ!"
"อีกอย่าง ท่านผู้อาวุโสซวี ข้าก็จะจัดที่พำนักให้ท่านก่อน"
"อืม!"
"เชิญตามข้ามา"
ซวีฉางโชวตามหลังไท่ซูเสียวเหยา ตรงไปทางด้านหลังเรื่อยๆ
ยามอยู่บนอากาศเบื้องสูงเมื่อครู่ ซวีฉางโชวพลางมองดูจวนสกุลไท่ซูคร่าวๆ นับเป็นจวนขนาดมหึมา มีลานเรือนซ้อนกันถึงเจ็ดชั้น
ลานชั้นแรก สำหรับคนรับใช้ชาย
ลานชั้นที่สอง สำหรับสาวใช้และแม่บ้าน
ลานชั้นที่สาม สำหรับองครักษ์
ก้าวเข้าสู่ลานชั้นที่สี่ เป็นที่พำนักของบุตรหลานสายตรงแห่งตระกูลไท่ซู ส่วนใหญ่ยังเป็นเด็กหนุ่มวัยเยาว์
ผ่านลานนั้นไป มาถึงลานชั้นที่ห้า ลานนี้มีกลิ่นแป้งหอมอบอวล คงเป็นที่พำนักของสตรีในตระกูลไท่ซู
ถึงลานชั้นที่ห้าแล้ว ไม่ได้เดินต่อไปข้างหน้า ไท่ซูเสียวเหยากลับนำซวีฉางโชวเลี้ยวเข้าประตูพระจันทร์ เดินวกวนอ้อมไปมา จนมาถึงลานเรือนเล็กๆ แห่งหนึ่งที่งดงามประณีต
เข้าไปในลานเล็กนั้น มีอาคารสองชั้น ด้านหน้ามีบ่อเลี้ยงปลา ด้านหลังมีสวนดอกไม้กับภูเขาจำลอง ทัศนียภาพชวนชื่นใจยิ่งนัก
ไท่ซูเสียวเหยายิ้มเอ่ย: "ที่นี่คือเรือนรับรองแขกของตระกูลเรา ไว้ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติโดยเฉพาะ"