เยี่ยซานหูหัวเราะ: "ยามนี้ อาจารย์หลี่จะติดตามเรามาสุดวิสัยอยู่แล้ว ท่านอาจจะไปแคว้นต้นหม่อนเพลิงก่อน พอเจ้ารับรากวิญญาณพิเศษได้ ท่านถึงจะค่อย ๆ ตามมาอย่างลับ ๆ"
ซวีฉางโชวฉงน: "แล้วเหตุใดท่านไม่ไปรับด้วยตนเองเล่า?"
เยี่ยซานหู: "ข้าวิเคราะห์ว่า อาจารย์หลี่เกรงว่ารากวิญญาณพิเศษจะถูกเปิดเผย หากท่านไปรับด้วยตนเอง กลับจะก่อเรื่องยุ่งยากขึ้นมา"
"คงกระมัง!"
ซวีฉางโชวพยักหน้าน้อย ๆ
แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเยี่ยซานหูเลย เขารู้สึกอยู่เนือง ๆ ว่าหลี่เต้าถูให้เขาไปรับคนครั้งนี้ แอบแฝงจุดประสงค์อื่นอยู่
ซวีฉางโชวเหลือบมองเยี่ยซานหูแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา: "ศิษย์พี่เยี่ย ห้าสำนักใหญ่ในป่าเซียนตะวันออก จะแย่งศิษย์กันบ้างหรือไม่?"
"ย่อมแย่ง!"
เยี่ยซานหูพยักหน้า: "ทรัพยากรใดที่แย่งได้ พวกเขาจะแย่งทั้งสิ้น รวมถึงศิษย์ที่มีพรสวรรค์ด้วย
ต้องรู้ไว้ว่า ห้าสำนักเซียนสามารถคงอยู่ได้ ก็เพราะกำลังของพวกเขาพอ ๆ กัน หากสำนักใดอ่อนแอลง ระยะห่างจากการล่มสลายก็ไม่ไกลแล้ว
เช่นนั้นแล้ว ทั้งเปิดเผยทั้งลับ การต่อสู้ของห้าสำนักเซียนจึงดุเดือดยิ่ง หากสำนักใดให้กำเนิดอัจฉริยะขั้นสูงสุด ก็จะแย่งชิงมาให้ได้ หากแย่งไม่ได้ ก็ต้องหาทางทำลายเสีย
มิเช่นนั้น อีกหลายปีผ่านไป อาจมีคนเพียงคนเดียวล้มล้างสำนักได้ทั้งสำนัก"
"อืม!"
ซวีฉางโชวพยักหน้านิ่ง ความจริงแล้วยุทธภพเซียนนี้ ช่างน่ากลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก
......
ชั่วพริบตาก็ผ่านไปสองสามวัน
ทั้งสองขี่ม้าเขียวเกล็ด ทั้งคู่จากสำนักมาไกลถึงสามพันลี้แล้ว สิ่งที่ปรากฏแก่ตา คือที่ราบกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา