เดือนสิบสอง ฤดูหนาว
วันที่คณาของเจียงสวี่สวี่ออกเดินทาง บนเขาปู้หมิงตกหิมะแรกของปีนี้พอดี
ยอดเขาหิมะขาวโพลนซ่อนอยู่ในม่านเมฆ เจียงสวี่สวี่ยกมือถือถ่ายรูปแล้วลงโพสต์ลงไทม์ไลน์
คิดไปคิดมา ก็เผื่อโพสต์อีกรูปลงเวยปั๋วที่แทบจำรหัสผ่านตัวเองไม่ได้อีกด้วย
จากยอดเขากลับลงมาที่หอพักนักศึกษาใหม่บนเนินเขา ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไทม์ไลน์และเวยปั๋วก็ถูกไลก์กับคอมเมนต์กลืนจนหมดสิ้นแล้ว
แฟน ๆ ชาวเน็ตที่ติดขาดจากรายการแรงบันดาลใจตั้งแต่จบรายการมาเป็นรายแรกเลย
[ลูกสาว! นึกได้แล้วสุดท้ายว่ายังมีบัญชีเวยปั๋วอยู่สินะ?!]
[จบรายการแล้วฉันเหมือนเด็กน่ารักที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพัง]
[อาาาา! นี่ที่ไหน? สวยมาก! ฉันก็อยากไปเช็กอิน!]
[คนข้างบนอย่าฝันไกลเลย ที่นี่คงเป็นวิวหิมะส่วนตัวของสถาบันลัทธิเต๋า]
[ศาสตร์ลี้ลับก็ฟรีไปแล้ว ทำไมสถาบันลัทธิเต๋าจะมีคนน่ารักอย่างฉันเพิ่มอีกหนึ่งคนไม่ได้...]
เทียบกับปฏิกิริยาของชาวเน็ตบนเวยปั๋ว ฝั่งไทม์ไลน์ดูเรียบร้อยกว่ากันเยอะ
[หลีชิงจือ: หิมะแรกของปี ไปกินไก่ทอดกันไหม]
[เจียงซู่: ฝีมือถ่ายรูปของเพื่อนฉันดีขึ้นเรื่อย ๆ เลย!]
[ไป๋เยี่ยนชิง: เขาอะไรน่ะ? พัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวได้ไหม?]
[เจียงหวย: สวยดี อากาศเย็นอย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ]
[เจียงอวี่เฉิง: บนเขาหนาว ใส่เสื้อเพิ่มด้วย ชุดหน้าหนาวรุ่นใหม่ที่ป้าสั่งตัดให้เธอเอาไปให้ครบนะ]
และท้ายสุดคือข้อความของฉู่เป่ยเฮ่อ
คนที่อยู่ท้ายสุดของรายชื่อ แต่เป็นคนแรกที่ทิ้งคอมเมนต์
เขาเขียนว่า [รอเธอกลับมา]