ตอนถูซิงจู๋กับลู่หนานซิงเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านตระกูล ทั้งคู่ยังอึดอัดใจไม่สุขสำราญนัก
ออกไปรับงานครั้งนี้ เขาลงแรงทำงานจนครบ แต่ผลคือเงินไม่ได้แม้แต่บาทเดียว
นั่งอยู่ในรถ เขาชำเลืองมองไปยังลู่หนานซิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ในสายตาแฝงความขุ่นเคืองเล็ก ๆ
ลู่หนานซิงสบตาเขา ยักคิ้ว
"มองทำไม? นายเป็นคนพูดเองว่าให้ฉันหมด จะไม่รับผิดชอบละสิ"
ถูซิงจู๋อยากเปลี่ยนความคิดโคตร ๆ แต่ศักดิ์ศรีของเขาไม่ยอมให้
"พูดให้ก็ให้ ฉันพูดแล้วเป็นแบบนั้น"
ถูซิงจู๋แสร้งทำตัวเหมือนไม่ใส่ใจเลยสักนิด
แต่ลู่หนานซิงกลับขำออกมาเสียงดัง แล้วคว้ามือหยิบบัตรเครดิตการ์ดหนึ่งใบโยนใส่อ้อมแขนเขา
"รับเงินนายฟรี ๆ แล้วฉันจะเป็นคนแบบไหน? นี่ ของนาย เสร็จงานรับเงิน ก็แค่กฎเกณฑ์ธรรมดา"
ถูซิงจู๋กำบัตรนั้นไว้แน่น แม้จะรู้ว่าในบัตรไม่มีเงินมาก แต่ก็ยังทำให้เขาตาวาว
"นายเป็นคนปฏิเสธเองนะ ไม่ใช่ฉันไม่ให้"
ลู่หนานซิงส่งเสียงฮึดในลำคอ ทั้งสองเดินทางมาพึมพำกันมาระยะยาวจนถึงหมู่บ้าน
ปู่เฒ่า (ลุงปู่) มองเห็นทั้งสองกลับมา หรี่ตาแฝงรอยยิ้มเมตตา
"หนานซิงกลับมาแล้วหรือ เรื่องจัดการเรียบร้อยหมดแล้วใช่ไหม"
"ขอแค่ฉันลงมือ ปู่เฒ่าก็วางใจได้เลย"
ลู่หนานซิงตบอกเบา ๆ แล้วเข้าไปกระชับกับปู่เฒ่า ตาลุกวาวเตือน
"ปู่เฒ่า ก่อนหน้านี้บอกไว้ว่าถ้าถูซิงจู๋ช่วยตระกูลทำงาน จะให้เขาเก็บดินศพพันปีไป ยังนับอยู่ใช่ไหม"
ปู่เฒ่าได้ยินดังนั้นก็หรี่ตามองเธอ ดวงตาครึ้มขุ่นนั้นแฝงความหมายลึกล้ำ ครู่ใหญ่จึงถามกลับ
"หนูจะให้จริงหรือ?"
ลู่หนานซิงพยักหน้า
"ฉันพาตัวคนกลับมาแล้ว จะให้ก็ให้เถอะ เขาก็ไม่ได้เอาไปทำเรื่องชั่วร้ายอะไร ถ้าเขาสำเร็จ ก็ถือเป็นบุญกุศลหนึ่งของตระกูล"