เจียงสวี่สวี่คิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม เธอไม่เพียงหลับได้เร็ว แถมยังหลับสบายซะด้วย
ตอนลืมตาขึ้น ฟ้ามืดสนิทแล้ว เวินรั่วนอนแนบข้างเธออยู่ ยังคงท่าเดิมไม่เปลี่ยน
เจียงสวี่สวี่จ้องมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์
อาจเพราะเป็นเผ่าปีศาจ เวินรั่วจึงดูเหมือนอายุราวสี่สิบปีเศษ... เอ๊ะ ไม่ใช่ ดูเหมือนยี่สิบเจ็ดแปดเท่านั้น แม้จะยังเยาว์วัย แต่คิ้วและดวงตาของเธอบางครั้งก็ส่อประกายความสงบนิ่งและชัดเจนโปร่งแสงที่ไม่เข้ากับวัย
ให้ความรู้สึกเดียวกับตอนที่เธอใช้ใบหน้าของหูลี่จือ
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เสียงกรีดร้องของระบบก็ดังแว่วขึ้นในสมองของเจียงสวี่สวี่ฉับพลัน
[เจียงสวี่สวี่!!]
เจียงสวี่สวี่สะดุ้งเฮือก ร่างกายเอื่อยขยับโดยไม่รู้ตัว
และในจังหวะเดียวกับที่เธอขยับ เวินรั่วที่กำลังหลับลึกตาปิดก็ลืมตาขึ้นทันที ดวงตาเบื้องล่างเต็มไปด้วยความเฉียบคมและความระวังตัว
แววตาอันแหลมคมนั้นมีแค่ชั่ววูบ เมื่อรู้ตัวว่าข้างกายคือเธอ ก็หุบหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วกลับเป็นเหมือนปกติ ถามขึ้นว่า
"ตื่นแล้วเหรอ หิวหรือเปล่า"
เจียงสวี่สวี่ส่ายหัว แล้วชี้ไปทางนอกห้อง "ฉันได้ยินเต่าของฉันเรียก"
เวินรั่วกระพริบตาปริบ ๆ
เต่าร้อง?
เต่าร้องยังไง?
ทำไมเธอไม่ได้ยิน?
แต่อีกไม่นาน ทั้งสองก็รู้ความจริง
เจียงสวี่สวี่เพิ่งดึงประตูห้องออก ก็เห็นหูเหมย์ลี่ที่เวินรั่วเลี้ยงไว้นั่งห้อยขาอย่างสง่างามอยู่นอกประตูพอดี
มันเงยหน้ามองทั้งสองคน สีหน้าดูจะมีความภาคภูมิใจอย่างประหลาด ส่วนขาหน้าของมันตอนนี้กำลังยันเต่าตัวหนึ่งที่สะบัดแขนสะบัดขารัวแต่ขัดข้องไม่ไหว