มณฑลซี ตำบลหยุนเปียน
ถูซิงจู๋เดินตามลู่หนานซิงออกจากสถานี ลู่หนานซิงก้าวเดินยาว ๆ นำหน้ามาอย่างมั่นใจ ส่วนถูซิงจู๋ลากกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบในแต่ละมือเดินตามหลังไป
"ถูซิงจู๋ เดินเร็ว ๆ หน่อย ลุงทวดรอจนใจจะขาดแล้ว"
ลู่หนานซิงพูดไปก็ไม่ลืมหันหลังกลับมาตำหนิ
ถูซิงจู๋ขำขันตัวเองขึ้น "งั้นนายก็หิ้วกระเป๋าเองสิ"
รู้อยู่ว่าต้องออกเดินทางไกลแต่ไม่พาหัวหน้ามา ความแข็งแรงของหัวหน้านั้น หิ้วกระเป๋าเดินทางเฉย ๆ ไม่มีปัญหาเลย
ลู่หนานซิงหยุดยืนกับที่ แล้วเอียงสะโพกวางมือ
"ให้นายช่วยหิ้วกระเป๋าสักใบทำไมยุ่งยากขนาดนี้? นี่นายเห็นท่าทีของคนที่มีอ้อนวอนขอร้องแบบนี้เหรอ?! ไอ้จู๋ แกมันหวั่นไหวไปหน่อยแล้วใช่ไหม?"
เสียงของลู่หนานซิงไม่ได้พยายามเบาลง คนแปลกหน้าที่กำลังออกจากสถานีฟังเข้า ก็พากันเหลียวมองถูซิงจู๋ที่เดินตามหลังอยู่
ถูซิงจู๋ต้องรับสายตาสงสัยของทุกคน สีหน้าเกือบจะพัง เขาเลยลากกระเป๋าทั้งสองใบเดินเร่งขึ้นมาข้างหน้าทันที
"หุบปาก เดินไป"
ลู่หนานซิงหัวเราะคิกคัก พอสองคนเดินออกจากสถานีก็เห็นรถหรูจอดอยู่ปากทางออก ชายวัยกลางคนในชุดกางเกงเสื้อเชิ้ตสีดำกำลังโบกมือเรียกพวกเขา
"หนานซิง! นี่นี่!"
พอเห็นคนมารับ ลู่หนานซิงตาเป็นประกายวิ่งกระโจนไปทันที
"พี่ลูกลุงคนที่เจ็ด! ทำไมเป็นพี่มารับผมเอง?!"
"รู้ว่าแกจะกลับมาก็เลยออกเดินทางมารับพิเศษไง"
ชายกลางคนที่ถูกเรียกว่าพี่ลูกลุงคนที่เจ็ดมองไปยังถูซิงจู๋ที่เดินตามหลังลู่หนานซิงมา กวาดสายตาตรวจดู แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ