"สิ่งที่พวกเราต้องการ คือโชคชะตาของทั้งเมืองไห่"
การตัดขาดเมืองนี้จากโลกภายนอก เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น
เพราะการแย่งชิงโชคชะตาต้องใช้เวลาพอสมควร ก่อนถึงตอนนั้น พวกเขาต้องมั่นใจว่าไม่ให้พวกสำนักเซวียนค้นพบแล้วเข้ามาแทรกแซง
ส่วนนักพรตอย่างเจียงสวี่สวี่ที่อยู่ในเมืองไห่มาแต่แรกนั้น สำหรับพวกเขาแล้วไม่ใช่ปัญหาใหญ่
เคยพูดไปแล้วว่า เมืองไห่กับเมืองหลวงครองโชคชะตาราวครึ่งหนึ่งของประเทศ
ในเมืองไห่รวมตัวของผู้คนที่มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่เป็นจำนวนมาก
นั่นก็คือเหตุผลที่ระบบเลือกเมืองไห่เป็นจุดฝ่าฝืนเพื่อแย่งชิงโชคชะตา
แต่!
[สมัยที่ฉันยังเป็นระบบอยู่ กล้าแค่แย่งโชคชะตาของตระกูลใหญ่สักหนึ่งสองตระกูลเอง! พวกนี้เปิดปากมาก็อยากกลืนทั้งเมือง ความอยากอาหารมันมากเกินไปแล้วนะ!]
ระบบเต่าไม่ยอมรับ
แต่เจียงสวี่สวี่ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจคำบ่นของระบบ เธอรู้สึกถึงความผิดปกติที่สั่นคลอนอยู่ภายในร่าง จึงถามชุยเยวี่ยว่า
"พลังวิญญาณคำพูดจากผู้คนสิบล้านคนไม่อาจตัดขาดเมืองทั้งเมืองได้หรอก พวกนายยังทำอะไรอีก?"
ชุยเยวี่ยมองเธอลึก ๆ นานพอสมควรก่อนพยักหน้าตอบว่า
"เจียงสวี่สวี่ นายฉลาดจริง ๆ แน่นอนว่าถ้าจะให้อักขระนี้สำเร็จ ย่อมขาดวัตถุอักขระที่อยู่ในดวงตาอักขระไปไม่ได้"
เธอมองไปที่เจียงสวี่สวี่ แววตามีความอ่อนล้าเล็กน้อยปนอยู่
"จริง ๆ นายไม่ได้อยู่ในแผนตัดแบ่งแดนของพวกเรา แต่……ใครให้นายเล่นของที่ไม่ควรแตะเองล่ะ"
เธอยื่นมือชี้ไปที่หน้าอกของเจียงสวี่สวี่
"ยังจำกระดูกปีศาจงูที่นายขุดขึ้นมาจากใต้ตึกนั้นได้ไหม? นั่นเป็นหนึ่งในกระดูกอักขระของการตัดแบ่งแดน