เจียงฮั่นรู้สึกปวดใจจริง ๆ
ถึงแม้ช่วงแรก ๆ จะโดนบีบให้ทำก็เถอะ แต่หลังจากฟังมันร้องว่าหิวทุกวัน เขาก็คิดหาวิธีสารพัดเพื่อหาอัญมณีที่มีพลังปราณมาเลี้ยงมัน
เห็นชิ้นหยกตัวนี้ค่อย ๆ ถูกเลี้ยงให้โตขึ้นในมือของเขาทีละนิด กระทั่งเริ่มวิ่งได้กระโดดได้
เจียงฮั่นเลี้ยงมันเหมือนลูกจริง ๆ
เพื่อมัน เขาไม่เพียงใช้เงินเก็บจนหมดตัว ยังสารพัดวิธีหลอกขุดจากพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง
ปี้ซี่หยกที่เลี้ยงมาได้ขนาดนี้ด้วยความยากลำบาก พอยืมออกไปได้ไม่ถึงสองเดือน กลับหดเหลือเป็นตัวจิ๋วแบบนี้ซะได้!
ลูกที่กินเก่งขนาดนั้น หิวจนตัวหดเลย!
แม้จะต้องเจอกับเจียงสวี่สวี่กับฉู่เป่ยเฮ่อ เจียงฮั่นก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ความแค้นใจจะผุดขึ้นมาในใจ
นี่มันการทารุณชัด ๆ
เจียงสวี่สวี่สบตากับสายตาแค้นใจของเจียงฮั่น แม้จะรู้ว่าไม่เกี่ยวกับเธอ แต่ก็ยังรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
เธอไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะอธิบาย
“สภาพของปี้ซี่นี่ ไม่ใช่โดนหิวจนผอม”
วิญญาณของปี้ซี่ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างหยกตั้งแต่ตอนที่เธอแกะสลักร่างหยกของมันออกมา ดังนั้นร่างหยกของมันจึงเปลี่ยนแปลงได้ตามการกัดแทะอัญมณีเพื่อดูดซับพลังปราณ
แต่ที่มันเปลี่ยนจากชิ้นหยกขนาดใหญ่เดิมกลายเป็นชิ้นหยกขนาดจิ๋วแบบตอนนี้ ก็ไม่ได้เพราะไม่ได้รับการเสริมอัญมณี
ที่มันกลายเป็นแบบนี้ เป็นเพราะนำร่างหินไปใช้ประทะทะเล ทำให้พลังที่สะสมมาส่วนใหญ่ถูกแบ่งออกไป
จริง ๆ แล้วเดิมทีมันต้องตัวเล็กกว่านี้อีก
นี่คือขนาดที่ฉู่เป่ยเฮ่อใช้พลังปราณเลี้ยงมันให้ฟื้นกลับมาแล้ว
เจียงสวี่สวี่อธิบายเรื่องม่านพลังตัดทะเลให้ฟังโดยย่ออีกเล็กน้อย เจียงฮั่นฟังแล้วเข้าใจ แต่...