ไอแค้นที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าพอปะทะเข้ากับม่านแสงสีทองของฉู่เป่ยเฮ่อก็ถูกกระแทกสะท้อนกลับ
ไอแค้นที่กระจัดกระจายวิ่งวนอยู่ภายในอาณาเขตสกัด
ไอแค้นที่จับต้องได้ทำให้คนตระกูลที่เก้าทั้งหมดในศาลบรรพชนตาค้าง
ไอแค้นเหล่านั้นราวกับกลายเป็นรูปธรรม ครวญครางโหยหวนอยู่ในอาณาเขตสกัดอย่างทรมาณ
เรื่องวุ่นวายครั้งนี้ทำให้บรรดาผู้หญิงของตระกูลที่เก้าที่กันข้างนอกอยู่ก็รู้สึกได้
ช่วงที่พวกนางหลงใหลนั้นเอง ฟางเวยก็พุ่งตัวเข้ามาในศาลบรรพชนอย่างรวดเร็ว
เหล่าผู้หญิงและหญิงสาวยังไม่แต่งงานของตระกูลที่เก้าเห็นดังนั้นก็ต้องการขวาง แต่กลับหยุดชะงักอยู่หน้าธรรมดาประตูสอง
เข้าไปอีกไม่ได้แล้ว
ต่อไปด้านในคือหอหลักของศาลบรรพชน สถานที่ที่ห้ามผู้หญิงอย่างพวกนางเหยียบเข้าไปเด็ดขาด
แม้แต่ตอนวิ่งผ่านประตูแรก พวกนางก็ล่วงละเมิดข้อห้ามไปแล้ว
ขณะที่ทุกคนลังเลว่าจะถอยออกไปไหม ก็ได้ยินเสียงอุทานดังขึ้น
"ข้างในนั่นมันอะไรกัน?!"
ผ่านกำแพงกั้นหลังประตูสอง เหล่าผู้หญิงเหลือบเห็นภาพข้างในหอหลักได้อย่างลืม ๆ แล้วบางคนก็ก้าวข้ามธรรมดาประตูสองเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
มีคนแรกก็มีคนที่สอง เมื่อทุกคนเดินอ้อมกำแพงกั้นมาเห็นภาพในหอหลัก ทุกคนก็ตัวแข็งค้างอยู่กับที่
ประมุขตระกูลที่เก้าเห็นคนมา ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดตอนนี้ซ่อนความโกรธไว้ไม่อยู่
"ใครอนุญาตให้พวกเจ้าเหยียบเข้าศาลบรรพชน?!"
แถมยังเป็นฟางเวยอีก เธอกล้าบุกเข้ามาเลย
ทั้งที่คนในตระกูลโดนเต่าประหลาดกับมนุษย์กระดาษน้อยจนนอนแน่น ไม่มีใครขวางเธอได้เลย!
ฟางเวยเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
ตั้งแต่เหยียบเข้ามาในหมู่บ้านที่เก้า เหมือนมีบางอย่างดึงดูดเธออยู่ตลอดในความมืดมน