ตัวบ้านโดยรวมเป็นสไตล์เรียบง่ายแฝงความใหญ่โตสง่างาม
เป็นสไตล์ที่เขาไม่รังเกียจ
แค่ว่า เขาเคยบอกว่าจะย้ายมาเมื่อไหร่?
ก้มมองอีกที มนุษย์กระดาษน้อยที่มาส่งของตอนนี้กำลังเอาศีรษะชิดกับศีรษะของตัวตนเอง ใช้มือสั้น ๆ ตบไปมาบนแบบบ้าน ราวกับกำลังเลือกห้องให้ตัวเอง
ฉู่เป่ยเฮ่อจ้องตาดำมืดลง คิดแล้วคิดอีก ก็หยิบโทรศัพท์เครื่องหนึ่งออกจากลิ้นชัก
นี่คือโทรศัพท์ของฉู่เป่ยเฮ่อคนเดิม
หลังจากเขากลับมา หลีทิงก็คืนมันให้เขา แต่ฉู่เป่ยเฮ่อก็ไม่เคยเปิดมันเลยจนถึงวันนี้
พอเปิดเครื่องขึ้นมา ภาพล็อกหน้าจอก็คือรูปภาพหนึ่งใต้ม่านฝนและแสงไฟ
ภาพถ่ายจากระยะไกล หน้ารถคลาสสิกที่ดูค่อนข้างโบราณ ใต้แสงไฟถนนสีเหลืองหม่น ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย มีสองร่างยืนเผชิญหน้ากันใต้ร่ม
ภาพนั้นมองไม่เห็นใบหน้าของทั้งสอง แต่ฉู่เป่ยเฮ่อรู้ว่านี่คือเขากับเจียงสวี่สวี่
ฉากสีดำขาวในความทรงจำราวกับถูกจุดสีให้สดใสขึ้นตามภาพล็อกหน้าจอตรงหน้า ร่างของเจียงสวี่สวี่ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นทีละน้อย
ผมแดง แม่มด สวยคม ประณีต และลึกลับ
ฉู่เป่ยเฮ่อจ้องภาพล็อกหน้าจอนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยแตะเข้าไปในแอปแชท
เปิดออกมา แชทที่ปักหมุดไว้ก็ยังเป็นเธอ
เขาเปิดดูบันทึกการแชทเก่า ๆ ของเธอกับเขาเล่น ๆ ไม่มีถ้อยคำหวานชื่นมากมาย มีแต่ถ้อยคำที่ระมัดระวังและเย็นชา แต่ก็ยังทำให้เขามองเห็นจากถ้อยคำเสี้ยวเล็ก ๆ เหล่านั้นว่าตัวเขาคนเดิมรู้สึกอะไรกับเธอ
ความทรงจำที่ลอยอยู่ในมหาสมุทรความทรงจำอันกว้างใหญ่ของเขาซึ่งเกี่ยวข้องกับฉู่เป่ยเฮ่อ ก็ราวกับถูกย่อยไปส่วนหนึ่ง กลายเป็นชัดเจนขึ้น