ตึก ตึก ตึก
เหนือโถงใหญ่ของตึกผีอันสูงตระหง่าน ระฆังยมโลกยักษ์ดังก้องขึ้นอีกครั้ง
หลินเจินเจินได้ยินเสียงระฆังดังแทบพันรอบหู ทั้งร่างสั่นเทิ้มจนตัวไม่อยู่
ยี่สิบนาทีก่อน หลินเจินเจินได้แต่จ้องมองโจวชาชาหายสิ้นไปตรงหน้าต่างอย่างฉับพลัน ก็พุ่งตัววิ่งลงบันไดเร็วจนไม่คิดถึงชีวิต
เขาสาบานว่าชีวิตนี้ไม่เคยวิ่งเร็วขนาดนี้มาก่อน
วิ่งลงมาถึงหนึ่งลมหายใจ ยังไม่ทันหายใจหอบก็ฝ่าโถงใหญ่พุ่งออกไปด้านนอกทันที
เขาคิดว่าแม้ตัวเองจะไม่มีวรยุทธ์อะไร แต่คอยดูทิศทางการเคลื่อนไหวของตึกผีแล้วรีบไปบอกเจียงสวี่สวี่ก็ยังได้
แต่ไม่คิดว่าเพียงพ้นประตูโถงออกมา ชั่วอึดใจเดียวเหมือนเท้าก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง
โถงใหญ่สูงเกือบสิบกว่าเมตร เต็มไปด้วยซุ้มประตูและชายคาแกะสลักสไตล์จีนอันวิจิตร ชั้นซ้อนชั้น ด้านซ้ายขวาเป็นบันไดยาวทาสีแดงลายสลัก เวียนโค้งขึ้นไปสู่ห้องหับแน่นขนัดทุกด้าน
ภาพตรงหน้าทำให้หลินเจินเจินอึ้งตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น ถึงกับสงสัยแวบหนึ่งว่านี่คงเป็นความฝันที่คุณย่าจิ้งจอกเซียนส่งมาให้อีกแล้ว
แต่วินาทีถัดมา เขาก็ถูกใครสักคนกระชากตัวไว้อย่างแรง
"ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นทำไม! หนีเร็ว มันกำลังจะมาแล้ว!"
หลินเจินเจินถูกอีกฝ่ายลากวิ่งไป ยังไม่ทันรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น แล้ว "มัน" ที่ว่าคือใคร?
เพียงจะเอ่ยถามออกไป ก็พบอย่างตกตลึงว่าคนที่ลากเขาอยู่เบื้องหน้า... ไม่ใช่คน!
เห็นอีกฝ่ายลอยอยู่กลางอากาศ ลอยพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่มือนั้นกลับยังกำเขาไว้แน่น ไม่ฟังคำบิดพลิ้ว ลากให้วิ่งตามไปเฉย ๆ