ในฐานะยมราช หมิงเยียนไม่มีทางทำผิดพลาดระดับต่ำแบบนี้ได้หรอก
แต่...
เขาก็จริง ๆ ไม่เคยลงมือจับวิญญาณด้วยตัวเองเลย ดังที่เขาบอก ถ้าพลาดขึ้นมาก็ถือว่าปกติ
ดังนั้น วิญญาณสตรีที่หัวปักหัวปำ พอสัมผัสได้ถึง 'คนนำวิญญาณ' ที่ยืนอยู่ตรงหน้าซึ่งแผ่กลิ่นอันตรายออกมา แรกสุดก็คือความกลัวและไม่ยอม
เมื่ออีกฝ่ายดึงหมุดที่ตอกติดอยู่บนดวงวิญญาณของเธอออกได้อย่างง่ายดาย เธอก็สะบัดหลุดหนีออกมาทันทีโดยไม่ต้องคิด
เธอไม่ยอมให้ถูกลากเข้ายมโลกง่าย ๆ แบบนี้ แต่เธอก็รู้ว่าพลังของตัวเองอ่อนแอเกินไป หนีจากมือคนนำวิญญาณตรงหน้าได้ยังไง...
เอ๊ะ เธอหนีออกมาได้แล้ว?
วิญญาณสตรีตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง เห็นว่าสองคนตรงข้ามไม่มีทีท่าจะทำอะไรเลยหลังเธอหนีออกมา ก็ไม่รู้จะหนีต่อไปหรือไม่
อี้จ่านเห็นเธอยืนงงอยู่ตรงนั้นก็ชักจะชักถี่ จึงพูดขึ้นตรง ๆ
"เจ้าตายไปด้วยความขมขื่น ฉันจะให้โอกาสแก้แค้นด้วยมือตัวเองหนึ่งครั้ง มีข้อเดียว อย่าปล่อยให้เปื้อนมือไปด้วยการฆาต"
วิญญาณสตรีอยากบอกว่าการแก้แค้นถ้าไม่ฆ่าใครแล้วจะเรียกแก้แค้นได้ยังไง แต่ก่อนที่เธอจะได้พูด เขาก็เอ่ยต่อ
"ความตายเป็นทางที่ง่ายที่สุด แต่การมีชีวิตอยู่อย่างทรมานต่างหากที่เจ็บปวดที่สุด"
วิญญาณสตรีได้ฟังดังนั้นก็เข้าใจอะไรบางอย่าง ยืนยันในใจว่าสองคนตรงหน้าไม่ได้ตั้งใจจะพาเธอไปทันที เธอจึงหันตัวแล้วมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านทันที
ต่อให้ตายไปแล้วหนึ่งปี เธอก็ยังจำหน้าต่างเหล็กบานนั้นได้
นับไม่ถ้วนครั้งที่เธอมองท้องฟ้าจากระหว่างซี่หน้าต่างเหล็ก อยากจะหนีออกจากที่ตรงนั้น แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว
และตอนนี้... เธอกลับมาแล้ว
*
ราตรีมืดสนิทราวหมึก