เจียงสวี่สวี่ยืนแซมอยู่ในหมู่ฝูงชนที่มุงดูอยู่หน้าปากร้าน แล้วเก็บมือที่เพิ่งปล่อยยันต์เห็นวิญญาณสามใบออกไปโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น
ฉู่เป่ยเฮ่อเห็นท่าทีเล็ก ๆ ของเธอ แต่หน้าตายังเรียบเฉย แค่คว้ามือข้างนั้นของเธอมาจับไว้
ทั้งสองยืนอยู่นอกวงคนดู ต่างทำท่าทางเหมือนแค่มุงดูเรื่องของคนอื่นที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง
แต่พี่น้องแม่ลูกสามคนตระกูลจางในร้านแทบขี้รดตัวเอง
ใครจะไปคิดว่ากลางวันแสก ๆ แบบนี้จะเจอผีได้?
ตอนเดินเข้ามาเมื่อครู่ ร้านนี้ยังปกติดีทุกอย่าง!
จางปินมองถานหมิ่นกับชายที่ยืนอยู่ข้างเธอด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ปากสั่นจนแทบพูดไม่ออก
ถานหมิ่นยังงง ๆ ไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ปากก็ยังแข็งกร้าวว่า
"ในร้านฉันมีกล้องวงจรปิดนะ อย่าคิดมาอ้างว่าฉันโกงเจ้าหนี้! ไม่ว่าจะอยากกลับมาคืนดีหรืออยากมาแย่งร้านของฉัน เป็นไปไม่ได้ ไสหัวไปให้พ้น!"
จางปินกำลังจะพูดต่อ ก็เห็นผีตนที่ยืนอยู่ข้างถานหมิ่นอ้าปากขึ้น ถ้อยคำที่พูดออกมาเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งยามหน้าหนาวทางภาคเหนือ
"จะไสหัว หรือจะตาย"
ราวกับประสานกับคำพูดของผีตนนั้น ผีที่แนบอยู่บนหลังจางอู๋ก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้น ท่าทางจะบีบคอจางอู๋เสียแล้ว
จางอู๋ตกใจจนสติแตกอยู่แล้ว พอรู้สึกถึงมือเย็นเยียบบีบคอตัวเอง ก็ไม่ไหว ตากลับหลับ หมดสติลงทันที
ผีบนหลังจางอู๋เห็นดังนั้นก็ดูเหมือนจะรู้สึกเบื่อหน่าย เงยหน้ามองไปทางจางปินแทน แววตามืดมนเย็นชา
"คนนั้นเล่นไม่สนุก งั้นก็นายแหละ มาเล่นกับฉันเถอะ"
พูดจบก็ลอยตรง ๆ มาหาจางปินกับคุณย่าที่ยืนอยู่หน้าปากร้าน
จางปินเห็นภาพเลวลอยที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในโลกความจริงแบบนี้ ก็สุดที่จะทานทนได้อีกแล้ว