ดวงตาของเจียงสวี่สวี่สั่นไหว
เธอไม่คิดเลยว่าจะได้พบเวินเหรินชีชีที่นี่
ทั้งที่ตอนที่ติดต่อกัน…เวินเหรินชีชียังอยู่ต่างประเทศ
แล้วกลับมาได้ยังไง?
สายตาของเจียงสวี่สวี่หลุดไปที่ภาพค่ายกลใต้ฝ่าเท้าอีกฝ่ายซึ่งจางหายไปอย่างรวดเร็ว ลายค่ายกลที่ดูแปลกตาไม่เหมือนค่ายกลใดที่เธอเคยสอนเวินเหรินชีชีเลยสักอัน
เวินเหรินชีชีเห็นความสงสัยในดวงตาของเจียงสวี่สวี่ จึงบอกเพียงว่า
“อ้อ อันนี้เหรอ…เหวินเหรินมีวิชาสายเลือดอยู่หนึ่ง เพราะฉะนั้นถ้าไม่ได้หลุดออกไปนอกสามภพ ก็จะใช้วิชานี้กลับมาที่ดินแดนตระกูลได้ในทันที”
แท้จริงแล้วนี่คือทางถอยที่เผื่อไว้ให้ชนในตระกูลยามเจออันตราย แต่เวินเหรินชีชีกลับมองมันเหมือนประตูเทเลพอร์ตคงที่ในเกมเลย
ก็แค่ทุกครั้งที่ใช้ ร่างปีศาจจะเสื่อมโทรมลงหน่อย…
เวินเหรินชีชีส่ายหางไปมา พยายามซ่อนหางสามเส้นที่ร่วงหล่นไปเกือบหมดให้พ้นสายตา
ดวงตาเจียงสวี่สวี่แลบแววสงสาร แต่ก็รู้ว่าเจียงหวยในใจเธอสำคัญไม่แพ้กัน เวินเหรินชีชีคงไม่ยอมให้เธอมาที่สวนตระกูลเหวินเหรินขอตัวคนคนเดียว
เจียงสวี่สวี่ไม่ได้เตือนอะไรมาก บอกเพียงว่า
“พี่มีเชือกแดงที่มีกลิ่นอายปีศาจของเหวินเหรินมู่หยาติดอยู่ กลิ่นอายชี้ว่าอยู่ด้านใน”
เวินเหรินชีชีพยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองสองคนที่เพิ่งขวางทางเมื่อครู่ แววตาเย็นชาลง
ส่วนสองคนนั้น แม้จะไม่โดนลูกไฟที่เวินเหรินชีชีตบสะท้อนกลับ แต่เสื้อผ้ากับผมก็ถูกไฟลามจนเห็นชัด ตอนนี้ยังดูกระเสือกกระสนอยู่