กระดิ่งลายฉลุวิจิตรในฝ่ามือของเหวินเหรินจิวเสียงสั่นระรัวเบา ๆ
ราวกับตอบโต้ เสียงกระดิ่งที่คล้ายกันอีกดวงหนึ่งก็ดังแว่วมาจากไม่ไกล
ต่อหน้าเจียงสวี่สวี่ปรากฏภาพลวงตาของต้นไม้วิญญาณ เหมือนกับต้นไม้วิญญาณที่เธอเคยเห็นครั้งนั้น ต้นไม้ที่เต็มไปด้วยกระดิ่งมีกระดิ่งดวงหนึ่งที่เพิ่งเกิดใหม่กำลังสั่นไหวตามกระดิ่งในมือของเหวินเหรินจิวเสียงเบา ๆ
เจียงสวี่สวี่รู้ว่านั่นคือกระดิ่งของเจียงหวย
เหวินเหรินจิวเสียงไม่ได้โกหกเธอ
แต่ทำไมกัน...
พี่ชายเขาชัดเจนว่าเป็นมนุษย์
ตอนที่เธอปลุกสายเลือดปีศาจตื่นนั้น เธอก็เคยคิดไม่เบาว่า เจียงหวยอาจอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธอ
แต่เจียงหวยไม่ว่าร่างกายหรือจิตวิญญาณก็เป็นมนุษย์ธรรมดาชัดเจน
เขาไม่เหมือนเธอ ที่ตั้งแต่เด็กแม้บาดเจ็บก็หายเร็ว โดนรถชนก็รอดปลอดภัย ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีเนตรหยินหยางทั้งที่ยังไม่เคยเรียนวิชาเร้นลับ
ในความเข้าใจของเธอ สิ่งเหล่านี้คือสัญชาตญาณที่สายเลือดตระกูลปีศาจในร่างมอบให้
แต่สัญชาตญาณเหล่านี้ เจียงหวยไม่มีเลย
แล้วเขาจะเป็น... ไม่ใช่มนุษย์แท้ ๆ ได้อย่างไร?
"แม่ของนายตอนที่พี่ชายนายเกิด ได้ใช้อาคมต้องห้ามบางชนิดกักขังส่วนสายเลือดตระกูลปีศาจของเขาไว้ ผลของการกระทำนั้นทำให้เขาเป็นแค่คนธรรมดามาตลอด แม้สายเลือดจะตื่นขึ้น ก็ใช้พลังปีศาจได้อย่างปกติไม่"
เหวินเหรินไป๋อีบนบัลลังก์ในที่สุดก็เปิดปาก น้ำเสียงเกียจคร้านแต่แฝงความชัดเจนที่มองทะลุทุกสิ่ง
เธอมองไปยังเวินเหรินชีชี เสียงไพเราะสุขุม
"ทุกคนต่างคิดว่าตอนนั้นเธอออกจากตระกูลไปเข้าสถาบันลัทธิเต๋าเพื่อศึกษาวิชาเร้นลับเพราะอยากทำให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้น แต่จริง ๆ เธอทำแค่เพื่อหาวิธีจากสำนักเซวียนที่จะตัดขาดการสืบทอดสายเลือดของเธอเท่านั้น"