เจียงฮั่นอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วชายหนุ่มก็บิดตัวหันกลับพรวดพราด
"เอิ่ม...เอิ่ม..."
ปรากฏว่าไม่ไกลนักตรงทางเดินด้านหลังเจียงจ้านยืนอยู่นั่นเอง ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไร ใบหน้าเรียบนิ่งซ่อนความหม่นหมอง เห็นอีกฝ่ายหันมามองก็ถอนใจแผ่วเบาสองสามครั้ง
เจียงฮั่นแรกทีอยากจะตวาด แต่แล้วโคนหูกลับร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว
ตามมาด้วยความอับอายที่พูดยาก
ถึงตอนนี้ถ้ายังไม่รู้ว่าเจียงสวี่สวี่ตั้งใจ ก็คงเทียบเท่าเจียงเฉิงเด็กโง่คนนั้นแล้ว
เจียงฮั่นบิดหน้าไปขำตวาดเจียงสวี่สวี่หนึ่งครั้ง แล้วก็เดินฉับๆ หนีไปเลย
เจียงจ้านมองตามร่างที่เดินจากไปไกล ในแววตามีประกายมืดหมุดหมายพาดผ่าน แต่บนใบหน้าก็ยังไร้ความรู้สึกมากนัก พอหน้าลง พิมพ์ข้อความว่า
[ทำไมต้องตั้งใจพูดอะไรแบบนั้นหลอกเขา?]
"ก็รู้สึกว่าเขาใส่ใจนายอยู่นะ" เจียงสวี่สวี่พูดจบก็เว้นจังหวะ "แต่เหมือนนายจะไม่รู้ตัวเลย"
แม้ตั้งแต่เจียงจ้านกลับมา สวี่สวี่จะไม่เคยเห็นสองพี่น้องคู่นี้คุยกันเลยสักครั้ง แต่จากปฏิกิริยาของเจียงฮั่นต่อเรื่องของเจียงจ้าน ทัศนคติที่เขามีต่อเจียงจ้านอย่างน้อยก็ต่างจากที่มีต่อเจียงอวี่หมินพ่อแท้ๆ ของตัวเอง
เจียงจ้านฟังคำของเจียงสวี่สวี่แล้ว ใบหน้ายังเรียบเฉย
[เขาเกลียดฉัน]
เขาเป็นคนเก็บตัว แถมยังเป็นใบ้ พี่ชายแบบนี้พูดออกไปก็น่าอาย
อีกทั้งเพราะท่าทีของเขาต่อพ่อแม่ เจียงฮั่นตอนเด็กเคยมีความไม่พอใจเขามาก
คำว่าเกลียดนั้น เจียงฮั่นพูดเองด้วยปากตัวเอง
แต่เจียงสวี่สวี่ฟังแล้วกลับไม่เห็นด้วย